ΕΚΛΟΓΕΣ 1958. Η κόρη του Σ. Καλλάρη υποψήφια βουλευτής με την ΕΔΑ στην Κέρκυρα

Η μικρότερη κόρη του στρατηγού Κ. Καλλάρη, η Χρυσηίδα προτάθηκε το 1958 από την ΕΔΑ, να κατέβει υποψήφια στην Κέρκυρα, από όπου ήταν η καταγωγή της μητέρας της, Νικολίνας Τόμπρου.

Ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ στην Κέρκυρα

Η  Νικολίνα ήταν κόρη του ριζοσπάστη βουλευτή Κωνσταντίνου Τόμπρου που το 1864 υπέγραψε την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα αλλά και εγγονή του διπλωμάτη, φιλόσοφου και πολιτικού Πέτρου Αρμένη Βράϊλα.

Η ίδια είχε είχε ξεκινήσει από νωρίς την αντιστασιακή της δράση, τυπώνοντας και μοιράζοντας προκηρύξεις στην κατεχόμενη Αθήνα.

Εντάχθηκε στο ΕΑΜ καλλιτεχνών, διοργάνωσε συσσίτια και ομάδες δράσης για την εμψύχωση των Αθηναίων.

Το 1948 καταδικάστηκε δις εις θάνατο, βασανίστηκε και περίμενε την εκτέλεση της ποινής της, στις φυλακές Αβέρωφ.

Η χούντα των συνταγματαρχών την εξόρισε στη Γυάρο και μετά στην Αλικαρνασσό της Κρήτης.

Στο αρχείο της έχει βρεθεί πολύτιμο υλικό που αποτελείται από επιστολές, δελτάρια από την εξορία. φωτογραφίες, προεκλογικές ομιλίες και σημειώματα από τις φυλακές.

Γεράσιμος Μεταξάς

Του Ανδρέα Καστάνη-Αν Καθηγητή ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Γεννήθηκε το 1816 στην Κεφαλονιά. Ήταν γιος του Αναστάσιου και ανεψιός του Ανδρέα Μεταξά. Το 1829 κατατάχθηκε στην Κεντρική Στρατιωτική Σχολή.
Ονομάστηκε ανθυπασπιστής του Μηχανικού το 1833. Μετά την αποφοίτηση του συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Προήχθη σε ανθυπολοχαγό το 1834, σε υπολοχαγό το 1842, σε λοχαγό το 1849, σε ταγματάρχη το 1862, σε αντισυνταγματάρχη το 1868, σε συνταγματάρχη το 1878 και σε υποστράτηγο το 1886.

Το 1842 απολύθηκε από τους Βαυαρούς για να επανέλθει στην ενέργεια μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.

Στις αρχές του 1863, ως ταγματάρχης, ορίστηκε μέλος της επιτροπής, η οποία θα διοικούσε προσωρινά το Σχολείο Τεχνών (Μετσόβιο Πολυτεχνείο).
Αργότερα, στον ίδιο χρόνο, ανέλαβε καθηγητής της Αρχιτεκτονικής και Οικοδομικής και πρόεδρος της διοικητικής επιτροπής (Εφορίας) του Σχολείου. Με την ιδιότητα αυτή (στην ουσία διευθυντής) πρωτοστάτησε στην οργάνωση του Σχολείου. Παρέμεινε διευθυντής μέχρι το Μάιο του 1864 και στη θέση του καθηγητή μέχρι τον Ιούλιο του 1872. Υπήρξε από τους καλύτερους αρχιτέκτονες της εποχής του.

Ο Στρατηγός Joseph Paul Eydoux

 Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Γεννήθηκε το 1861. Φοίτησε στη γαλλική στρατιωτική σχολή Saint Syr, από την οποία αποφοίτησε το 1882. Μετά το κίνημα του στρατιωτικού συνδέσμου ανέλαβε αρχηγός της γαλλικής αποστολής οργάνωσης του Ελληνικού Στρατού.

Το 1914 ανακλήθηκε στη Γαλλία όπου ανέλαβε ως αντιστράτηγος στρατιωτικός διοικητής της Lille (Λίλης). Ένας γιος του στρατηγού παντρεύτηκε τη Μαρία Παπαδιαμαντοπούλου, κόρη του στρατηγού Ι. Παπαδιαμαντόπουλου και αδελφή του ποιητή Jean Μoreas (Ιωαν. Παπαδιαμαντόπουλου). Σκοτώθηκε λίγο αργότερα (1917) σε τροχαίο δυστύχημα.

Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή η οποία κλήθηκε από το κίνημα του 1909. Επικεφαλής ο Στρατηγός Joseph Paul Eydoux.

Υπηρεσίες που ανέλαβαν τα μέλη της Γαλλικής Αποστολής στον Ελληνικό Στρατό
Στρατηγός Joseph Paul Eydoux, ο οποίος ασχολήθηκε με τη διοίκηση, την εκπαίδευση και την οργάνωση του στρατού. Αργότερα το 1911 ανέλαβε τη διοίκηση των μεραρχιών και την εποπτεία των στρατιωτικών σχολών και καταστημάτων.

Ιωάννης Βελισσαρίου

Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Ο Ιωάννης Βελισσαρίου (1861 - 1913). Ο πατέρας του ήταν εύπορος κτηματίας και είχε μεταναστεύσει στη Ρουμανία από την Κύμη Εύβοιας.

 Κατετάγη στον Στρατό ως κληρωτός. Κατά τη διάρκεια της θητείας του προήχθη, ως εθελοντής, στον βαθμό του δεκανέα. Το 1884, κατατάχθηκε κατόπιν εξετάσεων εισήχθη στη Στρατιωτικής Σχολής Υπαξιωματικών (ΣΣΥ), από την οποία αποφοίτησε στις 7 Οκτωβρίου 1887 ως ανθυπολοχαγός πεζικού.

Διακρίθηκε ιδιαίτερα στη Μάχη του Μπιζανίου όπου υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Διονυσίου παπαδοπούλου (διοικητή του 1ου Συντάγματος Ευζώνων) συνέβαλε μαζί με τον ταγματάρχη Ιατρίδη στην πτώση της πόλης των Ιωαννίνων. Σκοτώθηκε στη Μάχη της Κρέσνας τις τελευταίες ημέρες του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου.

Το σχέδιο είναι της Θάλειας Φλώρας Καραβία μαθήτρια του Γύζη Βώκου Ιακωβίδη και Azbe. Ακολουθεί τον Ελληνικό Στρατό στον Α Βαλκανικό Πόλεμο στην Μακεδονία και Ηπειρο.

Ζυμβρακάκης ή Ζυμπρακάκης Χαράλαμπος

 Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Γεννήθηκε το 1812 στα Περιβόλια Ρεθύμνου Κρήτης. Στην Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα του Εμμανουήλ και με τη μητέρα του πήγε αρχικά στα Σφακιά και στη συνέχεια στο Ναύπλιο. Αρχικά κατετάγη ως ναυτόπαις, στα υδραϊκά πολεμικά πλοία, και αργότερα, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Καποδίστριας, κατετάγη στο τακτικό Πεζικό.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1828 γίνεται δεκτός στο «Λόχο των Ευελπίδων». Στην τρίτη τάξη (μικρότερη) έχασε χρονιά, με αποτέλεσμα να ονομασθεί ανθυπολοχαγός του πυροβολικού ένα χρόνο αργότερα (1832). Προήχθη σε υπολοχαγό το 1842 και σε λοχαγό 2ης τάξης το 1848.

Προβιβάστηκε στο βαθμό του υπολοχαγού 8 χρόνια αργότερα και στο βαθμό του λοχαγού 2ης τάξης μετά από 4 χρόνια. Το 1862 έλαβε μέρος στη Ναυπλιακή επανάσταση κατά του Όθωνα.

7 Νοεμβρίου 1944.

Από το πολεμικό ημερολόγιο της ΙΙΙ Ορεινής Ταξιαρχίας. Επιστροφή στην Ελλάδα

΄΄Η Ιταλική Κατοχή στην Ελλάδα΄΄

Ανδρέας Καστάνης

Αν. Καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας

Γαλάτεια Καρακωσταντή

Πτυχιούχος Ιταλικής φιλολογίας

«Συναντήσαμε εις Κοπάνους το εσπέρας της 19/2/43 τον Πυρομάγλου, μιλήσαμε γενικά, μας εξιστόρησε τα κατορθώματα των ομάδων των Ανταρτών ΕΔΕΣ της περιοχής Τζουμέρκων (και ιδιαιτέρως αν θυμούμαι την επιτυχίαν της ομάδος του Οπλαρχηγού Καραμπίνα, εις το κλειδί που ηνάγκασε με εικοσάδα περίπου ανδρών να συνθηκολογήση ολόκληρο Ιταλικόν Τάγμαν και να υποχρεωθη να επιστρέψη εις Άρταν και να μη εκτελέσει την ανατεθείσαν αποστολήν του)».

(Έκθεση του λοχαγού Πυροβολικού Μπαλτογιάννης Βασίλειος ΕΟΕΑ (ΕΔΕΣ) για την περίοδο Δεκέμβριος 1942 μέχρι και Φεβρουάριος 1943)

Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι να αναδειχθούν οι συνθήκες της ιταλικής κατοχής στην Ελλάδα την περίοδο 1941-1943. Ερωτήματα που θα επιχειρηθεί να απαντηθούν είναι: οι πολιτικές επιδιώξεις των ιταλικών δυνάμεων κατοχής και αν  η ιταλική κατοχή υπήρξε λιγότερο επαχθής από τη γερμανική.

Μπροστά στην ταχεία προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων, η στρατιωτική ηγεσία των ελληνικών δυνάμεων της Ηπείρου (Γεώργιος Τσολάκογλου) συνθηκολόγησε. Αρχικά στις 20 Απριλίου 1941 υπογράφηκε πρωτόκολλο ανακωχής, σύμφωνα με το οποίο θα τερματιζόταν οι εχθροπραξίες μεταξύ της Ελλάδας και της Γερμανίας. 


Στο διάστημα αυτό, οι Ιταλοί απείλησαν ότι δεν θα σταματούσαν τις εχθροπραξίες, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να πιέσουν τον Τσολάκογλου να δεχθεί την τροποποίηση των όρων του πρωτοκόλλου. 

Η ελληνική πλευρά απέστειλε κήρυκες και η ιταλική διοίκηση δέχθηκε την «άνευ όρων παράδοσιν των Ελληνικών εν Ηπείρω Δυνάμεων ως αύτη προσεφέρθη εις την Γερμανικήν Διοίκησιν και υπο τας ιδίας συνθήκας, υφ άς η Ελληνική Διοίκησις προσέφερε ταύτας εις την Γερμανικήν Διοίκησιν».[1] Το τελικό κείμενο συνθηκολόγησης (Σύμβαση Συνθηκολόγησης) υπεγράφη στις 23 Απριλίου 1941. Το άρθρο ένα της προαναφερεθείσας συνθηκολόγησης ανέφερε : «Η Ανωτάτη Γερμανική και Ιταλική Διοίκησις αποδέχονται την τοιαύτην άνευ όρων παράδοσιν της Ελληνικής Στρατιάς Ηπείρου-Μακεδονίας».[2] Μετά από την υπογραφή αυτής της Σύμβασης, οι Ιταλοί αναδείχθηκαν, ελέω Γερμανίας, νικητές[3]. Ανάμεσα των ελληνικών και ιταλικών δυνάμεων όφειλαν να παρεμβληθούν οι γερμανικές.[4]

 

Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η χώρα μοιράσθηκε ανάμεσα στους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους. Στις ιταλικές δυνάμεις δόθηκε το 70% της ελληνικής επικράτειας. Συγκεκριμένα οι ιταλοκρατούμενες περιοχές ήταν: Τμήμα της Δυτικής Μακεδονίας, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος, Κυκλάδες, Σποράδες, Σάμος, Ικαρία, τμήμα της ανατολικής 
Κρήτης και τα Επτάνησα.[5] 

''Το αγωνιστικό πνεύμα του επτανησιακού λαού'' του Νίκου Πετρόχειλου

(Η ομιλία του πανεπιστημιακού καθηγητή και κοσμήτορα του Δημοτικού Λαϊκού Πανεπιστημίου Αγίας Παρασκευής Νίκου Πετρόχειλου στην  ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ )

Μιλώντας πριν από μια τριακονταετία περίπου, με την ευκαιρία των εθνικών επετείων της 26ης και της 28ης Οκτωβρίου, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είχα παρατηρήσει κάποια πράγματα που νομίζω πως και σήμερα και πάντοτε θα έχουν την αξία τους.

΄Ελεγα συγκεκριμένα ότι «μέσα σ’ ένα κόσμο παράλογο και άφρονα, όπου η προσπάθεια καταστροφής έχει αναμφισβήτητα το προβάδισμα, αν συγκριθεί με τις απεγνωσμένες προσπάθειες για την αναχαίτισή της, μέσα σ’ ένα κόσμο τεχνητής μαγείας, όπου το εντυπωσιακό και το φοβερό συμπλέκονται και συγκρούονται κατά τρόπο περίεργο και επικίνδυνο, μέσα σ’ ένα κόσμο παράλογου πλούτου και ανατριχιαστικής φτώχειας, όπου η επιδεικτική σπατάλη προκαλεί απαράδεκτα την αναγκαστική λιτότητα, μέσα σ’ έναν κόσμο που, αν και έχει οργανωθεί αριστοτεχνικά για να μας προφυλάξει από το φόβο, δεν μπορεί - για να θυμηθώ τη φράση του Κικέρωνα στον Pro Milone λόγο του,[1] - να μας κάνει να μη φοβόμαστε χωρίς κάποιο φόβο, μέσα σ’ ένα τέτοιο όμοιο και παρόμοιο κόσμο κάθε ομιλία για ιδέες και ιδεώδη ηχεί παράδοξα και παράλογα, λόγος ειρωνείας σ’ ένα περιβάλλον εχθρικό, λόγος άκαιρος και άστοχος, λόγος περιττός.

 Έτσι, αυτός που ακόμα αισθάνεται την ιδέα ως οργανικό στοιχείο της ιστορικής του ουσίας, αυτός που νιώθει την ανάγκη να μιλήσει και να στοχαστεί στα πλαίσια του Λόγου και του ονείρου, αυτός που έχει την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση ότι του επιτρέπει ακόμα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα να είναι ον “χαρίεν”, δηλαδή ον ανθρώπινον,[2] αυτός ο άνθρωπος θα εξακολουθήσει με ποικίλους τρόπους να αντιδρά διακηρύσσοντας το “πιστεύω” του, το “πιστεύω” της φυλής του, έτσι όπως ο ίδιος το ζει σε ποικίλους τόνους και χρώματα.

Θα μπορούσα, αν και δεν έχουμε σήμερα την ιστορική επέτειο της ενώσεως των Επτανήσων με την Ελλάδα, να αναφερθώ, με κάποια σχετική λεπτομέρεια, στα ιστορικά γεγονότα, γνωστά σε όλους σας, που οδήγησαν ύστερα από μύριους όσους αγώνες στην πολυπόθητη Ένωση. Δεν θα χειριστώ όμως έτσι το θέμα μου, μια και η σημερινή μέρα δεν είναι η επέτειος της Ένωσης. 

΄΄Ιστορίες του δρόμου-Θεσσαλονίκη 1916 Στα βήματα του Πιγκασού΄΄

Κωνσταντίνος Μοσχόπουλος

Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Το σχέδιο είναι της Θάλειας Φλώρας Καραβία μαθήτρια του Γύζη Βώκου Ιακωβίδη και Azbe. Ακολουθεί τον Ελληνικό Στρατό στον Α Βαλκανικό Πόλεμο στην Μακεδονία και Ήπειρο.

Γεννήθηκε το 1854 στην Κωνσταντινούπολη. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1877 με τον βαθμό του ανθυπασπιστή του Πυροβολικού.

Συμμετείχε στον Ατυχή Πόλεμο του 1897 ως διοικητής πυροβολαρχίας. Διετέλεσε διοικητής του σχολείου βολής του Πυροβολικού, φρούραρχος Αθηνών, αρχηγός Χωροφυλακής και διοικητής συντάγματος Πυροβολικού.

Στο Α΄ Βαλκανικό πόλεμο ήταν διοικητής της ΙV μεραρχίας, η οποία διακρίθηκε στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία και στην Ήπειρο. Κατά την επίθεση της 20ης Φεβρουαρίου 1913 ήταν διοικητής του αριστερού πλευρού (φάλαγγα- τρεις μεραρχίες) το οποίο πραγματοποίησε υπερκέραση του Μπιζανίου και επέφερε ρήγμα στην αμυντική τοποθεσία των Τούρκων, με αποτέλεσμα ο Ελληνικός Στρατός να καταλάβει τα Ιωάννινα. 

΄΄Όταν ο Χρόνος αφηγείται΄΄ Έντεκα ιστορίες από το παρελθόν του Παύλου Ν. Τσακιρίδη

Με την υποστήριξη της Εταιρείας Μελέτης ΄Ερευνας Ιστορίας Σερρών

Οι οκτώ από τις ιστορίες,αναφέρονται στην περίοδο 1941 – 1949 και οι τρεις στην περίοδο 1912 – 1922. Ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο του «στους πρόσφυγες όλου τού κόσμου και στα θύματα των εμφυλίων πολέμων».

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ  

Η συνομιλία άνοιξε. 1 μη αναγνωσμένο μήνυμα.

Την 15 Φεβρουαρίου 2016, ημέρα Δευτέρα στην κατάμεστη αίθουσα «Γ. Καφταντζής» της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σερρών, η Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. παρουσίασε το βιβλίο του εκπαιδευτικού Παύλου Τσακιρίδη με τίτλο «Οταν ο χρόνος αφηγείται».

Για τον συγγραφέα και το βιβλίο του μίλησαν ο πρ. Γυμνασιάρχης και πρ. Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Ν. Σερρών Γιάννης Ρωμανίδης και ο καθηγητής του ΤΕΙ Σερρών και πρ. Δήμαρχος Νιγρίτας Δημήτριος Δάπης.

Οι ομιλητές ανέπτυξαν με γλαφυρότητα και συγκίνηση το περιεχόμενο του βιβλίου που αναφέρεται σε έντεκα ιστορικά γεγονότα της τοπικής μας ιστορίας από το 1912 μέχρι και το 1949 με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο δε συγγραφέας μας ενημέρωσε για την μακροχρόνια προσπάθεια του να συλλέξει το υλικό αυτό αξιοποιώντας συνεντεύξεις ανθρώπων που πλέον δεν είναι στη ζωή, φωτογραφιών και εγγράφων της εποχής.

Προσωπογραφία του Κ. Καλλάρη από την Θάλεια Φλωρα Καραβία

΄΄Φωτογραφίζοντας την Ιστορία΄΄ Ανοιχτή συζήτηση

 Γιαννης Νισυριου,
φωτογραφος-οπερατερ του Γενικου Στρατηγειου ΕΛΑΣ(α` περιοδο).
φωτογραφια: Σπυρος Μελετζης

 Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου στο Πάρκο Μίκης Θεοδωράκης, Αίθουσα Νίκος Εγγονόπουλος, Π. Μπακογιάννη 38 - 42, Βριλήσσια

Εισηγήσεις:
• «Φωτογραφίζοντας την Εθνική Αντίσταση», Μανόλης Κασιμάτης, ερευνητής- φωτοτυπογράφος, μέλος ΕΕΤΕ
• «Η Είδηση, ο Φακός κι η Ιστορία: Μια συναρπαστικά επικίνδυνη σχέση», Μάριος Λώλος, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος

Συντονίζει η δημοσιογράφος Ειρήνη Κοντογεωργίου

Διοργάνωση: Φωτογραφική ομάδα Βριλησσού

Ο Νικόλαος Πλαστήρας ως στρατιωτικός

του Δρ Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας
Ο Νικόλαος Πλαστήρας και η Χίος (Χίος 2000)

   

Η στρατιωτική σταδιοδρομία του Πλαστήρα διήρκησε 21 χρόνια. Η πολεμική του δραστηριότητα άρχισε με τους Βαλκανικούς πολέμους το 1912 και τελείωσε με την Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Εύλογα δημιουργείται η απορία στον καθένα μας για το είδος των στρατιωτικών δραστηριοτήτων του, καθώς και για την ποιότητα του ανδρός ως αξιωματικού. Θα προσπαθήσω να απαντήσω σ’ αυτά τα δύο κύρια ερωτήματα ώστε να σχηματιστεί μια ολοκληρωμένη εικόνα του στρατηγού.

            Ο Νικόλαος Πλαστήρας κατετάγη στο 5^ο Σύνταγμα Πεζικού, τον Δεκέμβριο του 1903, με το βαθμό του δεκανέα. Πολύ σύντομα προήχθη στους βαθμούς του λοχία και επιλοχία. Ο Μακεδονικός αγώνας δεν ήταν δυνατό να αφήσει ασυγκίνητο το νεαρό τότε υπαξιωματικό. Εντάχθηκε στο Σώμα Παππαγάκη και Αθανασοπούλου, το οποίο όμως σε μια τουρκική  ενέδρα αποδεκατίστηκε. Ο ίδιος σώθηκε χάριν της ψυχραιμίας και αποφασιστικότητας του.

Δημήτριος Ρίζος- Ο ΄΄ΕΥΜΕΝΗΣ΄΄ του Μακεδονικού Αγώνα

Του  Θεόδωρου Ι. Δαρδαβέση

(Πηγή: Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρων Θεσσαλονίκης) 

Ο Δημήτριος Ρίζος γεννήθηκε στην Έδεσσα, στη συνοικία Βαρόσι, γύρω στα 1847 και μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά τη λήψη του πτυχίου του αναγορεύτηκε Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1871, συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία και στη συνέχεια επέστρεψε στην υπόδουλη, τότε, Μακεδονία για να διακονήσει την ιατρική επιστήμη αρχικά στη Στρώμνιτσα και στη συνέχεια στη γενέτειρά του. 

Διαθέτοντας υψηλό μορφωτικό επίπεδο, κύρος, ευρύτατη κοινωνική αποδοχή και, κατά κύριο λόγο, εθνικές ευαισθησίες, δραστηριοποιήθηκε για την προάσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και για την απελευθέρωσή της. Μια από τις πρώτες δυναμικές πρωτοβουλίες του, προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, υπήρξε η σύνταξη ενός μνημειώδους υπομνήματος, σε συνεργασία με τον Εδεσσαίο συνάδελφό του Βασίλειο Δημητριάδη – Κιόρτση, στο οποίο με τεκμηριωμένες ιστορικές αποδείξεις και συγκροτημένη επιχειρηματολογία αποδεικνύετο το μέγεθος της παραχάραξης της ιστορίας, που επιχειρούσαν οι εκφραστές του πανσλαβισμού, μετά το Σχίσμα του 1870.

«ΟΛΙΑ ΤΑ “ΑΧ” Τ΄ΕΜΕΤΕΡΑ ΕΓΕΝΤΑΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ» Στο δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Ο Μάκης Σεβίλογλου, υπεύθυνος έκδοσης και ο Δήμαρχος Καλαμαριάς Θεοδόσης Μπακογλίδης 

σας προσκαλούν 

στην  παρουσίαση βιβλίου- cd  με τίτλο

«ΟΛΙΑ ΤΑ  “ΑΧ” Τ΄ΕΜΕΤΕΡΑ ΕΓΕΝΤΑΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ»

που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου στις 7.00 μ.μ., στο Δημοτικό Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη».

 

Μια  Διπλή Έκδοση (βιβλίο cd) με επιλεγμένα κείμενα διακεκριμένων ιστορικών και μελετητών, για την ιστορία και τον πολιτισμό του Ποντιακού Ελληνισμού, εμπλουτισμένα, με άγνωστα φωτογραφικά ντοκουμέντα και μαρτυρίες, που συγκέντρωσαν και επιμελήθηκαν: ο μουσικοσυνθέτης Μάκης Σεβίλογλου και η δημοσιογράφος,  ιστορική ερευνήτρια  Νατάσα Μποζίνη και συντονίστρια  της παρουσίασης.

Ομιλητές οι συμμετέχοντες στην έκδοση:

Κώστας Διαμαντίδης-Λογοτέχνης

Κωνσταντίνος Φωτιάδης-Καθηγητής Ιστορίας

 Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης Dr  μουσικολογίας

 Ματθαίος Τσαχουρίδης Dr  μουσικολογίας

Για το βιβλίο θα μιλήσει επίσης, η Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Χριστίνα Σαχινίδου

Η Μάχη της Δάρας (530) Απο τον Αν. Καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας, Ανδρέα Καστάνη

 

( Εισήγηση του Αν. Καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας Ανδρέα Καστάνη στο Συνέδριο "Ο πόλεμος στο Βυζάντιο και στη Δυση" ΣΣΕ 2012. )

«Εὐθείας μέν τά ἔσχατα τῆς ἀριστερᾶς, ἥ ἔνερθεν ἦν τῆς ὀρθῆς κεραίας μέχρι ἐς τόν λόφον, ὅς ταύτῃ ἀνέχει, Βούζης εἶχε ξύν ἱππεῦσι πολλοῖς και Φάρας Ἔρουλος ξύν ὁμογενέσι τριακοσίοις^. ἐν δεξιᾷ δέ αὐτῶν τῆς τάφρου ἐκτός κατά τήν γωνίαν, ἥν ἥ τε ὀρθή κεραία καί ἡ ἐνθένδε εὐθεῖα ἐποίει, Σουνίκας τε ἦν καί Αἰγάν Μασαγέται γένος, ξύν ἱππεύσιν ἑξακοσίους, ὅπως, ἤν οἵ τε ἀμφί Βούζην καί Φάραν τραπεῖεν, αὐτοί πλάγιοι κατά τάχος ἰόντες κατά νώτου τε τῶν πολεμίων γινόμενοι τοῖς ἐκείνῃ Ῥωμαίοις ἀμύνειν εὐπετῶς δύνωνται. ἐπί θάτερα δέ τρόπῳ τῷ αὐτῷ ἐτετάχαντο^. τῆς μέν γάρ εὐθείας τά ἔσχατα ἱππεῖς πολλοί εἶχον, ὧν Ἰωάννης τε ὁ Νικήτου ἦρχε καί Κύριλλός τε καί Μάρκελλος^. ξυνῆν δέ αὐτοῖς καί Γερμανός καί Δωρόθεος^. ἐς γωνίαν δέ τήν ἐν δεξιᾷ ἱππεῖς ἐτάξαντο ἑξακόσιοι, ὧν Σίμμας τε καί Ἀσκάν Μασσαγέται ἦρχον, ἵνα, ὅπερ εἴρηται, τῶν ἀμφί τόν Ἰωάννην τρεπομένων, ἄν οὕτω τύχῃ, αὐτοί ἐνθένδε ἐξανιστάμενοι κατά νώτου τῶν Περσῶν ἴωσι. 

πανταχῆ δέ τῆς τάφρου οἵ τε τῶν ἱππέων κατάλογοι καί ὁ πεζός στρατός ἵστατο. ὧν κατά μέσους εἱστήκεσαν.  ὧν δή ὄπισθεν οἵ τε ἀμφί Βελισάριον καί Ἑρμογένην κατά μέσους εἱστήκεσαν».    

                                                                                                           

                                          Προκόπιος, Υπέρ των πολέμων 1.13.19.2   

            Ιστορικό πλαίσιο. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ ο Δίκορος (491- 518)[1] κατασκεύασε το οχυρό του Δάρα[2] ή Αναστασιούπολη (σήμερα Ογούζ)[3], μεταξύ του 505 και του 507. Διέθετε ισχυρά τείχη και αποθήκες ανεφοδιασμού[4]. Λειτουργούσε ως στρατιωτική βάση στα σύνορα της αυτοκρατορίας με την Περσία. Υπήρξε η έδρα του δούκα της Μεσοποταμίας (527-532) και αργότερα του στρατηλάτη[5] της Ανατολής (540-573). Πολλές φορές, το οχυρό άλλαξε χέρια ανάμεσα στους Βυζαντινούς και στους Πέρσες. Χάθηκε οριστικά το 639 από τους Άραβες. 

            Περί την περιοχή της Κασπία, κατοικούσαν χριστιανοί Ίβηρες (περιοχή της σημερινή Γεωργία), οι οποίοι ήταν υποτελείς από παλιά στους Πέρσες[6]. Προέκυψε μια σοβαρή θρησκευτική διαφωνία[7], ανάμεσα στους βασιλιάδες της Περσίας Καβάδη (488-531) και των Ιβήρων Γουργένη. Ο τελευταίος ζήτησε την προστασία του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστίνου Α΄ (518-527) και κατέφυγε στη βυζαντινή επαρχία της Λαζικής (αρχαία Κολχίδα). 

Μετά από μια διαφωνία που προέκυψε μεταξύ του Ιουστίνου και του Καβάδη, σχετικά με τη διαδοχή του περσικού θρόνου[8], οι Πέρσες επίσπευσαν τη συγκέντρωση στρατού κατά του βασιλιά της Ιβηρίας. Ο Ιουστίνος διέταξε τα στρατεύματα του να ενεργήσουν αντιπερισπασμό στην Αρμενία, η οποία βρισκόταν υπό περσικό έλεγχο. Οι πρώτες βυζαντινές επιτυχίες σύντομα μετατράπηκαν σε ήττες, εξαιτίας του όγκου των δυνάμεων που διέθεταν οι Πέρσες. Περίπου τα ίδια φαινόμενα παρουσιάσθηκαν στη Μεσοποταμία, όπου οι βυζαντινές δυνάμεις αναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν προς το φρούριο της Νισίβης[9]. 

«Όταν η έννοια της φιλοπατρίας και του καθήκοντος σαρκώνεται»

ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ

(Αναδημοσίευση από το ΑΝΤΙΦΩΝΟ)

Του Αναστάσιου Σ. Μαλεσιάδα

(*Ο Aναστάσιος Μαλεσιάδας ασχολείται με την λογοτεχνία, τη στρατηγική, τις τακτικές και μελετά ιδιαιτέρως τη στρατιωτική ηθική των αντιμαχομένων δυνάμεων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.)

Χιλιάδες σελίδες μπορούν να αφιερωθούν σ' ανθρώπους που έθεσαν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία της Πατρίδας με ανιδιοτέλεια, ευσυνειδησία και περίσσιο θάρρος, χωρίς να προσμένουν τίποτε σε αναγνώριση. Έξοχα παραδείγματα ανθρώπων που τα ιδανικά τους ήταν τόσο υψηλά που ανέβασαν υπέρμετρα τον πήχη για τις επερχόμενες γενεές της Φυλής μας δίνοντάς μας την εντολή που εξέφρασε τόσο απλά ο Καζαντζάκης «Φτάσε όπου ΔΕΝ μπορείς!». Η οικογένεια Καλλάρη το 1858 αποκτούσε ένα νέο μέλος. Κανείς δεν ήξερε φυσικά το νεογέννητο τότε παιδί τι έμελλε να πραγματώσει στη ζωή του και πόσο μεγάλη θα ήταν η προσφορά του στο Ελληνικό Έθνος και στο Ελληνικό Κράτος. Ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλάρης, που γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τα ηρωικά Ψαρά. Πατέρας του ο Φρούραρχος Αθηνών Γεώργιος Καλλάρης.

Προδημοσίευση από το βιβλίο: ΄΄Με Ψυχή και Πόδια Βαριά΄΄ Άγνωστα Ντοκουμέντα από την Κατοχή, τα Δεκεμβριανά τον Εμφύλιο

Η συγγραφή του βιβλίου είναι σε εξέλιξη.
Περιλαμβάνει προσωπικά ημερολόγια, ηχογραφημένες μαρτυρίες και επιλεγμένη αλληλογραφία, προσώπων που έζησαν, έδρασαν και επέδρασαν στα γεγονότα, από τον μεσοπόλεμο εως και το 1974.
Είναι ένα μικρό τμήμα του υλικού που μου εμπιστεύθηκε, η αείμνηστη Χρυσιήδα Καλλάρη, προκειμένου  να το δημοσιοποιήσω.

Στις σελίδες αυτών των ντοκουμέντων-μαρτυριών ΄΄συνάντησα΄΄ γνωστούς και άγνωστους έλληνες που δραστηριοποιήθηκαν και αφιέρωσαν τη ζωή τους στην ανάγκη:  η Ελλάδα να συγκροτηθεί σε ένα σοβαρό δημοκρατικό κράτος με συνέχεια και σεβασμό στη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το υλικό το συνθέτουν: αφίσσες από την εποχή της αντίστασης, φιλοτεχνημένες από τη Βάσω Κατράκη, τον Τάσσο και πολλούς άλλους, ιδιόχειρα σημειώματα και καρτούλες του Βασίλη Ρώτα από τις εξορίες, λογοκριμένα δελτάρια από τις φυλακές, αποφάσεις στρατιωτικών δικαστηρίων για καταδίκες σε θάνατο, προφορικές μαρτυρίες για τη συμμετοχή των Ελλήνων στις εκδηλώσεις κατά των Γερμανών και φυσικά ημερολόγια γραμμένα σε πραγματικό χρόνο, μέσα από τα κελιά των φυλακών Αβέρωφ και τους τόπους εξορίας.

Η Χρυσιήδα Καλλάρη από το 1983 μέχρι και την ημέρα που έφυγε από τη ζωή, ηχογράφησε και διέσωσε τις μαρτυρίες συναγωνιστών της όπως της Ολυμπίας Παπαδούκα, της Αριάδνης Χριστοπούλου, της Ντίνας Κατοπόδη (Τζαβέλαινας) και πολλών άλλων.

Η ίδια, επηρεασμένη από τον Δημήτρη Γλυνό και τον πνευματικό κόσμο που  από την εποχή του μεσοπολέμου διεκδικούσε την αναβάθμιση των δικαιωμάτων του κάθε έλληνα, εντάχθηκε στην αριστερά και ήταν από τα πρώτα μέλη του ΕΑΜ Καλλιτεχνών.

Έδρασε την εποχή της κατοχής, συνελλήφθει και καταδικάστηκε δις εις θάνατο, την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. 

Ήταν η μία από τις τέσσερις γυναίκες που υπέγραψαν και έβγαλαν με άθλο, από τις φυλακές Αβέρωφ, το υπόμνημα προς τον ΟΗΕ το 1952 και περιέγραφαν τις συνθήκες κράτησης τα βασανιστηρία και ζητούσαν να σταματήσουν οι πολιτικές εκτελέσεις.

Σήμερα προδημοσιεύω ένα μικρό απόσπασμα από το δικό της ημερολόγιο όπου περιγράφει τα όσα έζησε με την έναρξη των Δεκεμβριανών.
Εκείνη την εποχή ζούσε στην πολυκατοικία επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη 51 στα Εξάρχεια, μαζί με τον σύντροφό της, γνωστό μεταφραστή και φίλο του Βάρναλη, Αντώνη Στρατηγόπουλο
.

Η Πολυκατοικία στη Χ. Τρικούπη 51 όπως είναι σήμερα

Τραυματίστηκε και τον έχασε κατά την υποχώρηση του ΕΑΜ. Δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ

Τα παιχνίδια της μοίρας θέλησαν , το Γενάρη του 1945 να επιστρέψει στην ίδια πολυκατοικία και εκεί να γνωρίσει μετά από χρόνια τον επόμενο και μόνιμο συντροφό της, τον  Σίμο Κατσίνη, επίσης αγωνιστή του ΕΑΜ, που κρυβόταν στο κλιμακοστάσιο.
.
Ο τίτλος που έδωσα στο βιβλίο ΄΄Με Ψυχή και Πόδια Βαριά΄΄είναι μια δική της φράση με την οποία περιγράφει τα συναισθήματα που ένιωθε όταν πήρε τον δρόμο της επιστροφής προς την Αθήνα,
μόνη, κουρασμένη, τραυματισμένη και αβέβαιη για την πορεία της υπόλοιπης  ζωής της.

Η φωτογραφία που διάλεξα για εξώφυλλο, απεικονίζει τη Χ.Καλλάρη το 1926, στο δωμάτιο της στο Ψυχικό, όταν ήταν ακόμη  μαθήτρια, στο Αρσάκειο
Η πολυκατοικία στη Χ. Τρικούπη έχει ανακαινισθεί αλλά όπως διαπίστωσα όταν την επισκέφθηκα, διατηρεί όλους τους χώρους, όπως περιγράφονται στο ημερολόγιο.
Σήμερα φιλοξενεί το ΄΄Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών-Πολύκεντρο.΄΄
                                                                                                                           Νατάσα Μποζίνη

Απόσπασμα από το βιβλίο: ΄΄Με Ψυχή και Πόδια Βαριά΄΄

ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΥΣΙΗΔΑ ΚΑΛΛΑΡΗ

"Κόκινος Καπνας" του Βλάση Αγτζίδη

Ο ραδιοφωνικός σταθμός "Στο Κόκκινο" και το Βιβλιοπωλείο "Το Κεντρί" σας προσκαλούν την Δευτέρα 22 Ιουνίου, 8.00 μ.μ.στην παρουσίαση του βιβλίου του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη "Ο Κόκκινος Καπνάς" και ο ελληνισμός του Καυκάσου".

Ο "Κόκινος Καπνας" υπήρξε μια σημαντική εφημερίδα του ελληνισμού του Καυκάσου της δεκαετίας του '30, πριν τον συντρίψει η σταλινική λαίλαπα.

Ομιλητές:

-Τριαντάφυλλος Μυταφίδης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης, 

-Γιάννης Ζελίλωφ, πρόεδρος του Συλλόγου Παλιννοστούντων από την ΕΣΣΔ "Η Επιστροφή"

-Αντώνης Κάλφας, φιλόλογος-συγγραφέας

Συντονίζει ο Απόστολος Λυκεσάς

Ο χώρος που θα γίνει η εκδήλωση είναι:  Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αλεξάνδρου Σβώλου & Εθνικής Αμύνης  

΄΄ Η Εκστρατεία της Ουκρανίας΄΄ Κ. Νίδερ

Το βιβλίο αυτό επαναφέρει στο φως το κείμενο του στρατιωτικού που ηγήθηκε της ελληνικής παρέμβασης, σε συνεργασία και υπό των έλεγχο γαλλικών δυνάμεων, εναντίον των Μπολσεβίκων στη Μεσημβρινή Ρωσία, γνωστής ως εκστρατείας της Ουκρανίας, το 1919.

Η ελληνική επέμβαση στην Ουκρανία με το Α’ Σώμα Στρατού κατά το επτάμηνο μεταξύ του τέλους Δεκεμβρίου 1918 (σχεδιασμός) και του τέλους Ιουνίου 1919 (με την αποστράτευση του τελευταίου Έλληνα στρατευμένου), αναφέρεται –όταν αναφέρεται στην Ιστορία– ως υποσημείωση ή ως παρένθεση μετά τις νικηφόρες μάχες των Ελλήνων λήγοντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίες έφεραν την Ελλάδα από το δυτικό άκρο της χερσονήσου του Αίμου ως περίπου τα Στενά του Βοσπόρου (Συνθήκη των Σεβρών) και πριν από την εκστρατεία και πανωλεθρία της Μικράς Ασίας (Συνθήκη της Λωζάνης).

Ωστόσο, η σημασία εκείνης της σύντομης πολεμικής δράσης υπήρξε μεγάλη: προεόρτια μιας αναμενόμενης καταστροφής, η οποία κατέληξε ταχύτατα σε πρωτάκουστη και ανεπανόρθωτη εκθεμελίωση της νεότερης Ελλάδας και του μέλλοντός της.

Η πρώτη αεροπειρατεία, παγκοσμίως, από 6 Θεσσαλονικείς και η ταινία ΄΄ΚΛΟΙΟΣ΄΄

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1948 το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Ελευθερία» στα περίπτερα, έγραφε με έντονα, κεφαλαία γράμματα, «ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΝ ΩΔΗΓΗΘΗ ΒΙΑΙΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑΝ».

Ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη αεροπειρατεία σε πτήση που εκτελούσε επιβατικό δρομολόγιο στον κόσμο. Δράστες ήταν 6 μαθητές της τάξης του Γυμνασίου από τη Θεσσαλονίκη, όλοι τους παιδιά αστικών οικογενειών και πρώην μέλη της Ε.Π.Ο.Ν. Στόχος τους να καταφέρουν να περάσουν μέσα από τη Γιουγκοσλαβία στο μέτωπο του Γράμμου και να ενωθούν με τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος.

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ1912 : Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ! …

(Του Α. Παπαγιαννόπουλου)

Στις 26 Οκτωβρίου 1912  η Θεσσαλονίκη , η πόλη που ίδρυσε ο βασιλιάς της Μακεδονίας Κάσσανδρος το 315 π.Χ. ως πρωτεύουσα του Μακεδονικού βασιλείου , μετά από μία μακρά σκοτεινή περίοδο σκλαβιάς και υποτέλειας στους Τούρκους διάρκειας 482 χρόνων , επανέρχεται και ενσωματώνεται στον εθνικό κορμό , γεγονός που χαιρετίστηκε με χαρά , συγκίνηση και εθνικό ενθουσιασμό από τους ΄Ελληνες κατοίκους της Θεσσαλονίκης και όλης της Ελλάδας .

Αργά το βράδυ Ελληνική Επιτροπή με επικεφαλείς- πληρεξούσιους του διαδόχου και αρχιστρατήγου Κωνσταντίνου τους αξιωματικούς Βίκτωρα Δούσμανη και Ιωάννη Μεταξά έφτασαν στο Διοικητήριο μεταφέροντας την οριστική πρόταση εκ μέρους του διαδόχου στον Τούρκο αρχιστράτηγο Χασάν Ταξίν Πασά για να διατυπωθεί αμέσως στη συνέχεια το κείμενο του σχετικού Πρωτοκόλλου Παράδοσης της πόλης της Θεσσαλονίκης στον Ελληνικό στρατό .

Ο Ρόλος του Καλλάρη στη στροφή της Στρατιάς προς τη Θεσσαλονίκη

(Του καθηγητή και συγγραφέα Διονύση Μοσχόπουλου)

"Μετά την μάχη του Σαραντάπορου στο Γενικό Στρατηγείο είχαν διατυπωθεί προβληματισμοί για την πορεία του στρατεύματος, εάν δηλαδή θα έπρεπε να κατευθυνθεί προς το Μοναστήρι ή προς την Θεσσαλονίκη.

 Οι προβληματισμοί αυτοί που λίγο αργότερα έλαβαν την μορφή αντίθεσης μεταξύ κυβέρνησης και Γενικού Στρατηγείου, σχετικά με την κατεύθυνση του στρατεύματος, στηρίζονταν σε διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με την διεξαγωγή του πολέμου.

Το μεν Γενικό Στρατηγείο με βάση στρατηγικές αντιλήψεις υποστήριζε ότι στόχος είναι η συντριβή του εχθρού και για τον λόγο αυτό το στράτευμα θα έπρεπε να κατευθυνθεί προς το Μοναστήρι.

Αντίθετα η κυβέρνηση δίνοντας προτεραιότητα στην πολιτική διεξαγωγή του πολέμου υποστήριζε ότι το στράτευμα θα έπρεπε να κατευθυνθεί προς την Θεσσαλονίκη. Υπήρχε ωστόσο ασάφεια σχετικά με την κατεύθυνση του υποχωρούντος εχθρού.

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή ο Καλλάρης δίνει διαταγή αναγνωρίσεως για την βατότητα των ημιονικών οδών στον υπίλαρχο Γ. Σκανδάλη, ο οποίος και του αναφέρει ότι ο εχθρός υποχωρεί προς τη Βέροια, δηλαδή προς την κατεύθυνση της Θεσσαλονίκης.

Άγνωστα Ντοκουμέντα του Αρχείου Καλλάρη στη ΄΄Βεργίνα Τηλεόραση΄΄

Αδημοσίευτες επιστολές που περιγράφουν τις πρώτες ώρες της ελεύθερης Θεσσαλονίκης το 1912, ηχογραφημένα και φωτογραφικά ντοκουμέντα από τους πρωταγωνιστές που έδρασαν και επέδρασαν στα ιστορικά γεγονότα από το1821 εως τη μεταπολίτευση και προέρχονται από το ΄΄ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ΄΄ είναι μεταξύ του υλικού που θα παρουσιαστεί στην εκμπομπή ΄΄Τα Λέμε΄΄ της ΄΄Βεργίνα Τηλεόραση΄΄ την Πέμπτη 23-10-2014 και στις 10.30πμ

Η Χριστίνα Τσόρμπα φιλοξενεί στο στούντιο της εκπομπής, τη δημοσιογράφο και ιστορική ερευνήτρια Νατάσα Μποζίνη που επί χρόνια μελετά, διασταυρώνει και δημοσιοποιεί, τα ντοκουμέντα που αρχικά της εμπιστεύθηκαν οι τελευταίοι απόγονοι του Στρατηγού Κωνσταντίνου Καλλάρη και εμπλουτίζονται διαρκώς με νέο υλικό, από απογόνους άλλων ιστορικών οικογενειών της Ελλάδας.

Κατά τη διάρκεια της εκμπομπής, μεταξύ άλλων θα δημοσιοποιηθούν:

‎19-20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912 : ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

(Του Α.Παπαγιαννόπουλου)

 Μετά τη νίκη του Ελληνικού στρατού στο Σαραντάπορο , η επόμενη μεγάλη πολεμική αναμέτρηση μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων έλαβε χώρα στα Γιαννιτσά , περιοχή που περικλείεται από το όρος Πάϊκο από Βορρά , τους ποταμούς Λουδίας και Αξιός από Ανατολάς , τον ποταμό Αλιάκμονας από Νότο και Δυτικά από το όρος Βέρμιο .

ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ

 Την επιχείρηση ανέλαβαν οι Μεραρχίες ΙΙ , ΙΙΙ , ΙV και VI οι οποίες το πρωϊ της 19ης Οκτωβρίου 1912 κινήθηκαν παράλληλα προς την περιοχή έξω από τα Γιαννιτσά όπου είχαν οχυρωθεί οι Τούρκοι με μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και ισχυρό πυροβολικό προκειμένου να ανακόψουν την πορεία του Ελληνικού στρατού προς τη Θεσσαλονίκη .

 Η σύγκρουση υπήρξε σφοδρή και πολυαίμακτη και την πρώτη ημέρα οι ελληνικές δυνάμεις...

κατόρθωσαν να καταλάβουν μόνο μερικά σημεία της τουρκικής περιοχής .

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 2014-2015' του ΄΄Ελεύθερου Πανεπιστήμιου" του Δήμου Κηφισιάς

Ξεκινά στις 10 Οκτωβρίου -για 7η χρονιά- το Σεμινάριο Σύγχρονης Ιστορίας στο πλαίσιο του 'Ελεύθερου Πανεπιστήμιου" του Δήμου Κηφισιάς: Έπαυλη Δροσίνη-Βιβλιοθήκη Δήμου, Οδός Αγίων Θεοδώρων και Κυριακού..

Το Α’ μέρος του προγράμματος περιλαμβάνει τις εισηγήσεις που θα γίνουν από Οκτώβριο έως και Δεκέμβριο. (Οι συναντήσεις γίνονται κάθε δεύτερη Παρασκευή 6-8 μ.μ.)




ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (2014-2015)

Α’ Μέρος

10 Οκτωβρίου 2014: Βλάσης Αγτζίδης, «Περιγράφοντας τους άξονες του Σεμιναρίου»
Άννα Φαλτάιτς, «Η Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή μέσα από τις σημειώσεις και τα άρθρα του δημοσιογράφου Κ. Φαλτάιτς»

24 Οκτωβρίου: Μάριος Ευρυβιάδης, «Η γεωστρατηγική σημασία της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής μεταπολεμικά»

7 Νοεμβρίου, Νίκος Ουζούνογλου, «Η μεθοδολογία ενός ακραίου εθνικισμού» με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Φουάτ Ντουντάρ για την οργάνωση των εθνικών εκκαθαρίσεων από τους Νεότουρκους

21 Νοεμβρίου, Λία Βαλάτα-Τσιάμα, «Η Κηφισιά ως τόπος εγκατάστασης των προσφύγων του πρώτου διωγμού στη Μικρά Ασία (1914-1918)»

5 Δεκεμβρίου: Χρύσα Κουσελά, «Η παρουσίαση της Μικρασιατικής Καταστροφής μέσα από τον κινηματογράφο. Κάποιες πρώτες σκέψεις...»

19 Δεκεμβρίου: Νάσος Παπαϊωάννου, «Η ΕθνικήΠολιτιφυλακή και η δράση της στις συνοικίες της Αθήνας» Αφιέρωμα στα Δεκεμβριανά του 1944

http://kars1918.wordpress.com/2014/09/28/seminar-2014-2015/

Αντίσταση και Κατοχή στη Σπιναλόγκα και μια εκδήλωση στη μνήμη του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη

Κρήτη, σοκάκι στην Σπιναλόγκα, 1935, φωτογράφος Rene Zuber

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση μιας μεγάλης μορφής, του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη (Απίδι Σητείας 1914 - Αγ. Βαρβάρα Αττικής 1978), που σημάδεψε το Χανσενικό κίνημα στην Ελλάδα με τη δράση του, τόσο μέσα στη Σπιναλόγκα επί 20 χρόνια, όσο και στο σανατόριο της Αγίας Βαρβάρας στο Αιγάλεω Αττικής καθώς και την πρόσφατη έκδοση της αυτοβιογραφίας του από τους κληρονόμους του, την οποία υπαγόρευσε στο μεγαλύτερο μέρος της σε άλλους όντας τυφλός από τη νόσο, η βιβλιοθήκη “Μανώλης Φουντουλάκης” διοργανώνει εκδήλωση μνήμης το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου στις 6 το απόγευμα, στην αίθουσα Σπιναλόγκα του ξενοδοχείου Blue Palace στην Πλάκα Ελούντας.

 Την εκδήλωση συνδιοργανώνει ο Προοδευτικός Σύλλογος Ελούντας και υποστηρίζει ο ΠΑΟΔΑΝ. 

 Συντονίζει ο Κωστής Μαυρικάκης ο οποίος έχει γράψει το χρονικό που παραθέτουμε στη συνέχεια- σε δυο μέρη- και αφορά  στα γεγονότα εκείνης της εποχής

ΣΑΝ ΠΕΤΡΙΝΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΗ ΜΠΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014 (8:30 μ.μ.)

Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου
Ποιητικές μνήμες της Μακρονήσου

Το ποιητικό ντοκιμαντέρ του Ολιβιέ Ζισουά για τις μνήμες εξορίας της Μακρονήσου θα προβληθεί με την παρουσία του σκηνοθέτη στο Μουσείο Μακρονήσου στην Αθήνα την Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014.

Μετά την διεθνή πορεία της στα κινηματογραφικά φεστιβάλ (Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Dok Leipzig 2012) και την κινηματογραφική διανομή της σε Ελλάδα, Γαλλία και Ελβετία (διαβάστε τις κριτικές στον ελληνικό και διεθνή Τύπο), η μεγάλου μήκους ταινία τεκμηρίωσης Σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά της νύχτας (2012) σε σκηνοθεσία του ελβετού ντοκιμαντερίστα Ολιβιέ Ζισουά, θα προβληθεί με την παρουσία του σκηνοθέτη τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014 στις 20:30 στον αύλειο χώρο των Μουσείων Μακρονήσου και Άη Στράτη.

Η ταινία αποτελεί ένα ελεγειακό κινηματογραφικό δοκίμιο που επιχειρεί να ζωντανέψει τις μνήμες εξορίας της Μακρονήσου, σκηνοθετώντας έναν λογοτεχνικό «Ψυχρό Πόλεμο» ανάμεσα στα ποιητικά γραπτά εξόριστων ποιητών, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Τάσος Λειβαδίτης, και τις ομιλίες αναμορφωτικής προπαγάνδας που μετέδιδαν τα μεγάφωνα των στρατοπέδων του νησιού κατά την περίοδο 1947-1950. Σημαντικά φωτογραφικά και κινηματογραφικά αρχεία εντάσσονται σε ένα υπνωτικό φιλμικό ταξίδι μέσα στα στοιχειωμένα ερείπια της Μακρονήσου.

Η προβολή της ταινίας συνδιοργανώνεται από την Πανελλήνια Ένωση Κρατούμενων Αγωνιστών Μακρονήσου και τοΜουσείο Πολιτικών Εξόριστων Άη Στράτη, σημαντικούς φορείς μνήμης με τους οποίους συνεργάστηκαν οι δημιουργοί της ταινίας κατά την διαδικασία της έρευνας. Η προβολή θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου στις 20:30 στον αύλειο χώρο των μουσείων (Αγίων Ασωμάτων 31, Θησείο), με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Μετά το πέρας της προβολής θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη Ολιβιέ Ζισουά και την συνεργάτιδά του στο σενάριο και υπεύθυνη της έρευνας Ελένη Γιώτη.

Περισσότερες πληροφορίες και σύνδεσμοι
- Bίντεο: Trailer, Η Νύχτα
- Ο ιστοτόπος της ταινίας: www.commedeslionsdepierre.net
- Παράλληλος ενημερωτικός ιστοτόπος για τη Μακρόνησο:www.makronissos.net
- Πανελλήνια Ένωση Κρατούμενων Αγωνιστών Μακρονήσου:www.pekam.org.gr
- Μουσείο Πολιτικών Εξόριστων Άη Στράτη: www.exile-museum.gr

- Επικοινωνία: Τηλ. 210 32 13 488, exilemuseum@gmail.com