ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

“Οπτικοακουαστικό ντοκουμέντο. Η ιστορία της Ευαγγελίας Κουτσαντώνη – Αϊβάζογλου που έχασε 23 άρρενες συγγενείς στην Μικρασιατική Καταστροφή“.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΑΛΤΑΙΤΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΑΛΤΑΙΤΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

Μουσείο Φαλτάϊτς 1964-2014: Μισός αιώνας λειτουργίας και δράσης

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από την ίδρυσή του, το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Μάνου και Αναστασίας Φαλτάϊτς, διοργανώνει σειρά επετειακών εκδηλώσεων τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στους χώρους του Μουσείου, στην Σκύρο.


Οι εκδηλώσεις της 27η Ιουλίου θα είναι αφιερωμένες στην ιστορία, την εξέλιξη και το μέλλον του μουσείου και τον ρόλο του στην διάσωση της ελληνικής λαογραφικής παράδοσης, με προβολή φωτογραφικού υλικού και βίντεο από την ιστορική διαδρομή του μουσείου, από το 1964 μέχρι σήμερα.

Μια εβδομάδα αργότερα, στις 2 Αυγούστου, θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στον αείμνηστο ιδρυτή του Μουσείου, τον Μάνο Φαλτάϊτς, ο οποίος έφυγε από κοντά μας τον Δεκέμβριο του 2012. Θα ακουστούν αποσπάσματα από τις ποιητικές του συλλογές και τα θεατρικά του έργα από την ομάδα «Σκυρίτες».

Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

Η καταστροφή της Σμύρνης μέσα από το Ημερολόγιο του Κ. Φαλτάϊτς-Σε πρώτη δημοσίευση από το ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ

ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Σε συνεργασία με το Μουσείο και την οικογένεια ΦΑΛΤΑΙΣ -σε πρώτη δημοσίευση από το ΄΄ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ΄΄ κοινοποιούμε αποσπάσματα από το ανέκδοτο ημερολόγιο του πολεμικού ανταποκριτή, διόπα στο θωρηκτό Αβέρωφ και συγγραφέα Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς 
Σε ένθεση φωτογραφίες από τα αντίστοιχα χειρόγραφα.

Η μεταγραφή των χειρογράφων του Κ. Φαλτάϊτς έχει γίνει από την Αναστασία Φαλτάϊτς και τον Αείμνηστο Μάνο Φαλταϊτς Τα πρωτότυπα και όλο το ανέκδοτο υλικό βρίσκονται στο Μουσείο Μάνου και Αναστασίας Φαλτάϊτς στην Σκύρο. Το δημοσίευμα επιμελήθηκε η εγγονή του Άννα.


Ν.Μποζίνη

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

(Από την ΑΝΝΑ ΦΑΛΤΑΙΤΣ)

Επτά ημέρες μετά την αποχώρηση του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από την Μικρά Ασία (24 Αυγούστου 1922 με το παλαιό ημερολόγιο) και μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού, του Μουσταφά Κεμάλ και των ατάκτων του, άρχισε η καταστροφή της Σμύρνης.

Στο ημερολόγιό του, ο Κώστας Φαλτάϊτς μας περιγράφει την άφιξη του αμερικανικού πολεμικού πλοίου Simpson, που μετέφερε το μήνυμα της καταστροφής, αλλά και την εικόνα αδιαφορίας στην Αθήνα για τα όσα συμβαίνουν στην Σμύρνη.

 Η καταστροφή της Σμύρνης

1 Σεπτεμβρίου (1922)

Ένα αμερικανικόν πολεμικόν « Το Σίμψων» έφερε το μήνυμα της μεγάλης συμφοράς.
Όλη η Σμύρνη σφαγιάζεται και καίεται. Ό,τι είχα προβλέψει γίνεται με τον πιο φρικιαστικό πιο απίστευτον ακόμη τρόπον.
Ένας από τους σωθέντας εις το πλοίον, ο Σλαύος Τρίβουλιτς, μου λέγει:
-Αυτή τη στιγμή θα είναι στην Σμύρνη περισσότερα από 30.000 πτώματα χριστιανών. Όλη η Σμύρνη καίεται. Οι Τούρκοι βάζουν φωτιά παντού. Από την πούντα ως το Διοικητήριο και επάνω όλα είναι  μια φλόγα όλα τα προάστια σφάζονται, και ο κόσμος όλος είναι συγκεντρωμένος στην παραλία και χτυπιούνται από τους τούρκους.

Δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας "The Evening World" με ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου 1922 που αναφέρεται στην καταστροφή της Σμύρνης. Στην κεντρική φωτογραφία φαίνεται το αμερικανικό πολεμικό Simpson


-Και δεν προστατεύουν τους Χριστιανούς τα χριστιανικά πλοία των Δυνάμεων;
-Ποιος να τους προστατεύση;  Δεν χτυπά κανένα πλοίο. Μόνον οι Αμερικανοί έρριψαν μερικάς βολάς με μιδραλλιοβόλο κατά την πούντα και όλοι οι τούρκοι που έσφαζαν εσκορπίσθησαν αμέσως.
Ο Σλαύος αυτός βλέπει τον Πειραιά σε όλη του την κίνηση και τη ζωή, και μου φωνάζει.
-Μα δεν λυπάσθε σεις, δεν ξεύρετε ότι την στιγμή αυτή σφάζονται όλα τα αδέλφια σας;
Πώς να δικαιολογήσω την τόσην αδιαφορίαν μας, του είπα:
-Ο κόσμος δεν έμαθαν ακόμη τίποτα.
-Αν είχαν ενδιαφέρον, μου λέγει ο Σλαύος αυτός, θα τάξεραν όλα χωρίς να τα μάθη.

Η ιδέα ότι ο ανθρώπινος πόνος είναι ο μεγαλύτερος προφήτης μου έχει γίνει πιά αληθινή πεποίθησις. Τάχα οι προφήται των Εβραίων που έβλεπαν την αδιαφορίαν του λαού αυτού σε κάθε ηθικό και εσηκώθησαν να αντιδράσουν γιατί πονούσαν τους ανθρώπους αυτούς, δεν μπορούμε έτσι να καταλάβωμε γιατί ήσαν προφήται.

Το άγγελμα της μεγάλης σφαγής διαδίδεται τώρα τας πρώτας βραδυνάς ώρας στας Αθήνας από το ένα στόμα στο άλλο, αλλά κανένας δεν πιστεύει, γιατί κανένας δεν αισθάνεται.
-Δεν είναι έτσι, αδερφέ, μου λέγει, στην « Αργολίδα» το καφενείο ο Ζαχαρίας ο Παπαντωνίου, παρά πάνω από 1000-1500 ανθρώπους δεν θα έχουν σφαγή. Μην ακούτε στας υπερβολάς αυτών που έρχονται τρομαγμένοι.
Του λέγω:
-Είμαι βέβαιος πως θα είναι το κακό πολύ μεγαλύτερο. Στα μικρά πράγματα η διάδοσις και η φαντασία οργιάζει, όταν όμως μια συμφορά είναι μεγάλη φαίνεται ότι δεν μπορεί να σχηματίσει όλο της τον κύκλο, και η διάδοσις είναι πάντοτε πολύ πιο κάτω από την πραγματικότητα.
Φέρνω το μήνυμα της καταστροφής στον Λαχανοκάρδη. Δεν πιστεύει και μου κάνει λεπτομερή εξέτασιν πώς και από πού τα έμαθα όλα, ενώ εγώ του έλεγα ότι πρέπει να βγούμε αύριο με μεγάλο πένθιμο περιθώριο, αλλά δεν μπορώ να τον πείσω.
-Όλο υπερβολικός, μου λέγει, είσαι συ, όλο υπερβολικός.
Η αγανάκτησις που με κατείχεν εναντίον του ανθρώπου αυτού, που αν ήθελε να μπή στον δικό μου πόνο από τόσας ημέρας αν με άφηνε να γράψω εκείνα τα οποία και για την Ερυθραία και για τας σφαγάς ήξευρα που θα εγίνοντο, ξέσπασε και έφυγα λέγοντας ότι δεν μπορώ να μείνω πιά σε μια τέτοια εφημερίδα έφυγα θυμωμένος χωρίς να με νοιάζει πιά για τίποτα.
Επήγα και πάλι στον κ. Μπούσιον το βράδυ και του είπα να διατάξη η Κυβέρνησις αντίποινα εις την Μακεδονίαν και την Θράκην. Μου είπε με αδιαφορίαν:
-Δεν μπορούμε να κάνωμε τίποτα, είπε. Δεν μπορούμε να πούμε ότι θα κάνωμε κάτι που δεν θα το κάνωμε.


Η αδιαφορία και το φλέγμα του ανθρώπου αυτού με εξόργιζε. Τι είδους άνθρωπος λοιπόν, είναι αυτός να μην εννοή ότι με την θέρμανσιν του ανθρωπίνου αισθήματος μπορεί να ενεργήση  και να σώση κάτι κανείς.
…
Τα θέατρα σήμερα την νύχτα είναι πάλι ανοιχτά και παίζουν. Ο κόσμος στο θέατρο της Κυβέλης όπου παίζουν την «Κίτσα σίμυ» (;) γελά και η μουσική χτυπά εύθυμα τραγουδάκια.
Μπήκα μέσα να δω την ψυχαγωγία του κόσμου και έφυγα αηδιασμένος.


Είναι, λοιπόν και αι Αθήναι η άτιμη και πουλημένη πόλις που προορίζεται να καταστραφή με τη σειρά της και αυτή αφού δεν αισθάνθηκε την συγκίνηση της καταστροφής της μεγαλυτέρας ύστερα από αυτήν ελληνικής πόλεως και την σφαγήν και καταστροφήν όλου του ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Η αηδία μου ήταν περισσότερον από μεγάλη και μου ήρχετο διάθεσις  να κάνω εμετόν.
...

Η Σμύρνη λοιπόν σφάζεται και καίεται όλη. Πεντακόσιαι χιλιάδες Χριστιανοί σφάζονται ή θα σφαγούν.
Θυμήθηκα τα λόγια του Τρίβουλιτς:
- Υπάρχει κανένας τρόπος να σωθούν αυτοί οι άνθρωποι, τον είχα ρωτήσει.

-Για μένα, είπεν, όλοι οι Χριστιανοί είναι χαμένοι.

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Η μαρτυρία που διέσωσε ο Κ. Φαλτάϊτς από τη σφαγή 5000 Ελλήνων της Νικομήδειας το 1921-Α ΜΕΡΟΣ


(Από την Άννα Φαλταϊτς)

Στα ρεπορτάζ του από την Νικομήδεια, ο Κώστας Φαλτάϊτς έδωσε αρκετές φορές ανατριχιστικότατες λεπτομέρειες από τις μεθόδους «εκκαθάρισης» που χρησιμοποιούσαν τα κεμαλικά στρατεύματα κατά των χριστιανικών πληθυσμών, μεταφέροντας πάντα μαρτυρίες επιζησάντων. Η μαρτυρία που ακολουθεί, συμπεριλαμβάνεται και στο βιβλίο «Αυτοί είναι οι Τούρκοι».

Εμπρός, Πέμπτη 3 Ιουνίου 1921
Το «Εμπρός» εις το μέτωπον
Η φρικωδεστέρα ελληνική τραγωδία
Η τουρκική θηριωδία εις τον κολοφώνα της
Πως εξοντώθησαν 5000 Έλληνες
Η σπαρακτική διήγησις της μόνης σωθείσης
Σκηναί απεριγράπτου φρίκης, τρόμου, αίματος
Του πολεμικού απεσταλμένου του «Εμπρός»


ΑΔΑ ΠΑΖΑΡ, Μάΐος. – Ας αποκαλυφθούν όλοι οι μεγάλοι σφαγιασταί των αιώνων και όλαι αι μεγάλαι σφαγαί της ιστορίας προ των σφαγιαστών και πρό των σφαγών των Λευκών της Νικαίας.
Η καταστροφή της ελληνικωτάτης και πλουσιωτάτης αυτής κωμοπόλεως, ευρισκομένης παρά την σφαγιασθείσαν επίσης Νίκαιαν, ήρχισεν από του Ιουνίου του 1920 και εξηκολούθησε μέχρι του Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους και πέραν ίσως, αλλ’ όπως συνέβη και με τας άλλας κατακρεουργηθείσας Ελληνικάς περιφερείας και Ελληνικά χωρία, ουδεμία σοβαρά έκθεσις των Πατριαρχείων ή της Ελληνικής Κυβερνήσεως εδημοσιεύθη σχετικώς με την σφαγήν των Λευκών, δίδουσα και την ελάχιστην έστω εικόνα του συντελεσθέντος υπό των Τούρκων εγκλήματος, και ουδεμία επίσημος επιτροπή ή επίσημον άτομον εφρόντισε να συλλέξη και τα ελάχιστα έστω στοιχεία, τα οποία θα έδινον την αναπαράστασιν της συμφοράς.

Η ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΣ ΔΙΗΓΗΣΙΣ

Από τα ελάχιστα άτομα τα οποία κατώρθωσαν να σωθούν από τον πληθυσμόν των πέντε χιλιάδων περίπου Ελλήνων, οι οποίοι κατώκουν εις τας Λεύκας, η Ελένη Βαφειάδου, νέα και ωραία σύζυγος του εκ Λευκών πλουσίου προκρίτου Βενέδικτου Βαφειάδου, συρθέντος υπό των Κεμαλικών εις τα ενδότερα της Μικράς Ασίας, ευρίσκεται σήμερον πρόσφυξ εις το Αδά-Παζάρ και ως εξής μας αφηγείται τα της ανηκούστου εκείνης συμφοράς·

-Την παραμονήν των Αγίων Αποστόλων του 1920 ήλθαν πεντακόσιοι Τσέτες υπό την αρχηγίαν του Τούρκου αξιωματικού Τζεμάλ –του ιδίου αυτού, ο οποίος έκαμε τας σφαγάς της Νικαίας και επάτησαν την πατρίδα μας. Οι κάτοικοι που είχαν αντιληφθή τους Τσέτες, επήραν τα βουνά δια να γλυτώσουν από αυτούς. Εγώ με τον άνδρα μου και το μωρό μας, εμείναμε σπίτι, γιατί δεν ήτο δυνατόν να πάρωμε το παιδί μας στα βουνά. Τότε οι Κεμαλικοί ήρχισαν να μαζεύουν με σκυλλιά από τα βουνά τον κόσμο και να τον φέρνουν εις ένα ανοικτό τόπο, απέναντι της οικίας μας, και ήρχισαν να μαζεύουν και τους άνδρας που είχαν μείνει στο χωριό και να τους κλείουν εις ένα μεγάλο σπίτι. Ο τόπος είχε μαυρίσει από τον κόσμο και ο αέρας από τας φωνάς των ανθρώπων που έκλαιαν και εφώναζαν

ΖΩΝΤΑΝΗ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ

Από μια χαραγή του παραθύρου του σπιτιού μας εκύτταζα με πλακωμένη την καρδιά και είδα έναν άγριο Τούρκο με μακρυά μαλλιά και γένεια να κρατά ένα μαχαίρι, μεγαλείτερο από μισήν οργυιά που η άκρα του ήταν λυγισμένη. Είχεν ανασηκωμένα τα μανίκια του και είχε τυλιγμένα τα χέρια του ως επάνω με κόκκινο πανί για να διακρίνεται πως είνε τζελάτης (σφαγεύς). Έπειτα είδα τον τζελάτη να γυρίζη γύρω-γύρω το μαχαίρι του και τον άκουσα να του λέγη·
«Μπιτσαΐμ μπακ σάμ γκατς κισιλέρ τσόκ γκιαβουρλάρ κεσεγκεκσίν (Κύττα, πόσες ψυχές Ελληνικές θα φάς απόψε μαχαίρι μου!)
Τον κόσμο που είχαν μαζεμένο σαν πρόβατα στην μάνδρα και τον εφύλαγαν οι ωπλισμένοι Τσέτες, και κάθε στιγμή όλο και νέο κόσμο εμάζευαν.
-Θα μας σκοτώσουν, είπα στον άνδρα μου αυτοί, να φύγωμε, να φύγωμε.
-Στάσου να βρω κανένα τουρκικό σπίτι της γειτονιάς να μας κρύψουν, είπεν ο άνδρας μου και να έλθω να σε πάρω.
Εξήλθεν από την πίσω πόρτα του κήπου μας στον δρόμο, αλλά τον είδε μια χανούμισσα.
-Που πηγαίνεις, γκιαούρ; του εφώναξε.
-Χρήματα, χρήματα, όσα θέλετε σας δίνω, να μας κρύψετε, είπεν ο άνδρας μου.
-Τι τρέχει; ηρώτησε.
-Αμάν, κρύψτε μας και ό,τι έχω χρήματα, χρυσαφικά, όλα δικά σου είνε, είπε ο άνδρας μου.
-Στο σπίτι μου δεν γίνεται, βρήτε κανένα άλλο σπίτι, έλεγεν ο Τούρκος, εις το τέλος όμως εδέχθη να μας κρύψη εις τον αχυρώνα του. Έδωσα εις το παιδί μου αφιόνι να κοιμηθή, το έχωσα εις τα άχυρα, εχωθήκαμε και ημείς εις τα άχυρα και παρακαλούσαμε τον θεό να μην πέσουμε εις τα χέρια των Τσέτηδων.
Έπειτα ακούσαμε έξω μεγάλες φωνές και παρακαλέσαμε τον Τούρκο –Εφέ Μουσταφά τον έλεγαν- να βγη έξω να δη τι γίνεται.


ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ

Έπειτα από ολίγον ήλθεν ο Τούρκος και είπε·
-Ο Τζεμάλ έβαλε κήρυκα και φωνάζει πως όποιος Τούρκος του χωριού έχει κρυμμένο γκιαούρ στο σπίτι του, να τον βγάλη αμέσως έξω, να τον παραδώση, γιατί θα του κάψη το σπίτι του.
Ο άνδρας μου έδωσε όσα και αν είχε απάνω του χρήματα, έπεσε στα πόδια του Τούρκου και έλεγε·
-Εμένα ας με κόψουνε, μόνο της γυναίκας μου τν τιμή και τη ζωή του παιδιού μου να σώσω.
Από το δίπλα σπίτι έβγαιναν φωνές και έπειτα όλος ο αέρας άρχισεν να γεμίζη από φωνές και κλάματα. Οι Τσέτες ήρχισαν να σφάζουν τον κόσμο. Εγώ και άνδρας μου ελιποθυμήσαμε. Ύστερα από ώρα ήρθε πάλιν ο Τούρκος στον αχυρώνα.
-Φως στα μάτια σου, λέγει του ανδρός μου. Ήρθε τηλεγράφημα από τον Κεμάλ να μην κοπούν οι χριστιανοί, μόνο να πάρουμε τα χρήματά σας και τα όπλα σας. Πηγαίνετε στο σπίτι σας, μη φοβάσθε.

Αναγκαστήκαμε να φύγωμε από τον αχυρώνα και ετραβήξαμε και εκρυφτήκαμε εις τον κήπο του σπιτιού μας. Εκεί ήρθε και ο συγγενής μας ο Στρατής βαφειάδης, πολύ πλούσιος με την κόρη του και εμείναμεν όλοι κρυμμένοι εις τον κήπο. Κατά το απόγευμα αργά οι Τσέτες άφησαν όσες γυναίκες είχαν πιάσει, ελεύθερες, τους άνδρες όμως όλους τους εφύλατταν κλειδωμένους στο μεγάλο σπίτι.
Έπειτα ακούσαμε να κτυπούν δυνατά την πόρτα του σπιτιού μας και φωνές να καλούν τον άνδρα μου.
-Βογιατζή εφένδη, Βογιατζή.
Εφύγαμε έξω πάλι από την πόρτα του κήπου, ενώ ηκούαμε την φωνή της συνυφάδας μου Πολυξένης που την έσφαζαν οι Κεμαλικοί.
Οι Τούρκοι ήρχισαν να γδύνουν τα σπίτια, να βιάζουν τας γυναίκας, και να σκοτώνουν και πολλούς. Κρυμμένοι πάλιν εις τον αχυρώνα, εμάθαμε ότι ένας χότζας της Λευκής επαρουσιάσθη εις τον Τζεμάλ και του είπε·
-Το δικό μου χαρτί γράφει πως οι Έλληνες της Λεύκας δεν είνε άνθρωποι κακοί, πρέπει να τους αφήσης να ζήσουν.
Και ο Τζεμάλ είπε·
-Σου κάνω το χατήρι, αλλά πρέπει ως τας εννέα το βράδυ να φέρουν 20.000 λίρες, γιατί αλλοιώτικα θα σκοτωθούν.
Εβγήκαν οι παπάδες και οι πρόκριτοι και μαζέψανε 2.800 λίρες, 2.000 οκάδες κουκούλι και τα χρυσαφικά των γυναικών. Τα επήγαν εις τον χότζα όλα και του είπαν οι πρόκριτοί μας και οι παπάδες·

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

Αυτά είναι τα χρήματα και αυτή είνε η ψυχή μας. Άλλα δεν έχομε. Αν θέλη ας πάρη τα χρήματα, αν θέλη ας πάρη την ψυχή μας.
Ο Τζεμάλ πήρε τα χρήματα, το μετάξι και τα χρυσαφικά και μας άφησε να ζήσωμε. Ενάμισυ μήνα έμειναν οι Τσέτηδες στο χωριό μας, και έπειτα έφυγαν και επήγαν εις την Νίκαια, και εις τας 15 Αυγούστου εσκότωσαν εκεί όλους τους χριστιανούς.
Την νύκτα της 15-16 Αυγούστου ήλθαν πάλι οι Τσέτες και έζωσαν κρυφά το χωριό, και το πρωί εσκότωσαν 60-65 ανθρώπους που τους είχαν πιάσει να πηγαίνουν στα χωράφια των για δουλειά.
Μετά την σφαγήν αυτήν ο Τζεμάλ έβγαλε πάλι κήρυκα και εφώναξε·
-Όσοι εσκοτώθησαν εσκοτώθησαν, άλλοι δεν θα σκοτωθούν.
Είχε πέσει στην μέση ο χότζας , έπιασε τους προκρίτους και είπε πως πρέπει οι χριστιανοί της Λεύκας να γίνουν Τούρκοι αν ήθελαν να σώσουν την ζωή των. Ο χότζας αυτός ήτο πονόψυχος άνθρωπος και είπε· όταν έλθη ο Ελληνικός στρατός εις την Λεύκα, γίνεσθε πάλι χριστιανοί.

ΣΚΗΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Τότε εγίναμεν όλοι Τούρκοι, αλλάξαμε τα ονόματά μας και δώσαμε τον κατάλογο στον χότζα. Εγώ επήρα το όνομα Χαϊριέ, ο άνδρας μου Αχμέτ, ο κουνιάδος μου Μουσταφάς. Αι γυναίκες εβάλαμε χανουμίστικα και όσοι νέοι ήταν ρεβωνιασμένοι στεφανώθηκαν από το χότζα όπως λέγει το Κοράνι. Έπειτα οι Κεμαλικοί επήραν ένα γέρο συγγενή μας Βαφειάδη, του έδοσαν ένα φτυάρι και κασμά και τον επήραν στα χωράφια να σκάψη μόνος του τον λάκκον του, τον εσκότωσαν μέσα στο λάκκο που είχε ανοίξει ο γέρος. Ενός νέου Γιάγκου το όνομα, του έκλεψαν το σακκάκι και μέσα στην τσέπη του ηύραν ένα μικρό εικονοσματάκι. Τον εσκότωσαν και αυτόν αφού τον έβαλαν και άνοιξε πάλι μόνος τον λάκκον του.

Έπειτα επήγαν εις το σπίτι του Παπά Γιορδάν Βαφειάδη του επήραν όλα τα πράγματά του, τον κατέβασαν τον Παπά, την παπαδιά Ρεβέκα, νέα τριάντα ετών, τα τρία των παιδιά και την μητέρα του Παπά, στον δρόμο έδεσαν τον Παπά Γιορδάν, ατίμασαν την γυναίκα του στο δρόμο εμπρός στα μάτια του και εμπρός στα μάτια των παιδιών της, και τους έσφαξαν έπειτα όλους. Τον άλλο παπά της Λεύκας, τον Παπά Κωστή τον εσκότωσε με το μαχαίρι του ο τζελάτης μαζύ με την γυναίκα του και τα δυο παιδιά του.

Η ΚΑΫΜΕΝΗ Η ΡΟΔΑΝΘΗ

Επέρασαν 10-15 ημέραι κατόπιν με ησυχίαν. Έπειτα επήραν τον κουνιάδο μου και εμαζέψαμε όλη η οικογένεια του Βαφειάδη 700 λιρών κοσμήματα και τα εδόσαμε για να τον αφήσουν ελεύθερο. Ένα βράδυ έπειτα από δύο ημέρες εχτύπησε το τύμπανο στο χωριό, εμαζεύθησαν οι Κεμαλικοί και άρχισαν να σπάζουν τις πόρτες και να φωνάζουν πως θα σφάξουν όλους τους γκιαούρ.
Επήραμε το παιδί μας και ετρέξαμε στον κήπο. Εκεί ακούσαμε να έρχεται από το δρόμο μια φωνή της νεοπαντρεμμένης Ροδάνθης Πασχαλίδη που έλετε·
-Μη μου χαλνάτε τη ζωή και δεν εχόρτασα ακόμη τον κόσμο
-Ακόμη φωνάζεις γκιαούρ, εφώναξαν οι Τούρκοι και την επυροβόλησαν, αλλά δεν την ηύραν τα βόλια.
Η Ροδάνθη εφώναξε
-Δεν είμαι κορμί να με σκοτώσετε.
Ένας τσέτης άναψε ένα σπίρτο να δη το πρόσωπό της αλλά ένας άλλος Τούρκος την εχτύπησε με το μαχαίρι του και η φωνή της δεν ακούστηκε πιά.
Μέσα στον κήπο μας είχαν μαζευθή και άλλαι γειτόνισσαι με τα παιδιά των και όταν ακούσαμε τους Τούρκους να ανεβαίνουν στο σπίτι μας επηδήσαμε από το φράχτη και εσκορπίσαμε.
Ευρέθηκα με το παιδί μου σ’ ένα μικρό σπίτι μα ένας τσέτης άρχισε να χτυπά την πόρτα και εγώ παρακάλεσα τον Θεό να δώση σε μένα και στο παιδί μου αμέσως τον θάνατο.
Ένας άλλος Τούρκος εφώναξε τότε.
-Τι κάνεις μωρέ, στο άδειο αυτό σπίτι. Δεν πάς να σκοτώσεις στα άλλα σπίτια που είνε γεμάτα από γκιαούρ.
Δεν ξεύρω ύστερα πως ήρθε και με ηύρε ο άνδρας μου και πως ευρεθήκαμε κρυμμένοι δέκα σωστοί άνθρωποι στην καταβόδρα ενός αποπάτου.

ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

-Οι Τσέτες εγύρευαν τον κόσμο στα σπίτια και στους κήπους. Ηκούαμε τας φωνάς αυτών που εσφάζοντο και τα κλάματα των μικρών παιδιών που έλεγαν με γνώσι σαν να ήσαν μεγάλοι.
-Εμάς γιατί μας σφάζετε; Τι σας εκάναμε εμείς;
-Θα σας πάμε στον δάσκαλο να μάθετε γράμματα, έλεγαν οι κακούργοι και τους έσπαζαν τα κεφάλια.
Όταν ξημέρωσε και έγινε ημέρα εβλέπαμε τα σκυλλιά που έτρεχαν να αρπάξουν τα κομμάτια των σφαγμένων ανθρώπωη, και είχαν φέρει κοντά εκεί που ήμεθα κρυμμένοι, ένα γυναικείο κεφάλι με τα μαλλιά που άρπαζαν η πέτρες και ένα πόδι με το παπούτσι. Οι δρόμοι πρέπει να ήταν γεμάτοι από κομμάτια σφαγμένων ανθρώπων και οι Τουρκάλες της Λεύκας έκαναν περίπατο εις τους δρόμους, έβλεπαν τα πτώματα και εγελούσαν.

Ήτο μια γενική σφαγή. Οι Τούρκοι εσκότωναν τον κόσμο με τα μαχαίρια γιατί ελυπούντο να χαλάσουν της σφαίρες των και μέσα εις την βοήν και στο κλάμα που ανέβαινεν εις τον ουρανόν, ηκούοντο τα ούτια των Τούρκων και οι αμανέδες τω.
-Τι φωνάζετε γκιαούρηδες, τι φωνάζετε! έβγαιναν φωνές. Εμείς ούτε το σπόρο του Γιουνάν δεν θ’ αφήσωμε.
Κανένας χριστιανός δεν ετόλμα να φέρη αντίστασιν γιατί είχαν τόση αγριότητα οι Τούρκοι ώστε μόλις τους έβλεπες έκοβαν τα γόνατά σου και έπεφταν κάτω τα χέρια σου στεγνά. Αι Τουρκάλαι έμπαιναν στα σπίτια μας έπερναν τα ρούχα μας, τα εδοκίμαζαν, τα εθαύμαζαν, τα φορούσαν.
Ο κόσμος εφώναζε·
-Εμείς τι φταίμε για τον πόλεμο που γίνεται, τι αφορμή είμαστε εμείς.
Και τα μικρά παιδάκια που μόλις είχαν ομιλία έλεγαν πιάνοντας των Τούρκων τα πόδια·
-Άμτζα (μπάρμπα) μη μας σφάζης να γίνομε δικά σου παιδιά.
Αι γυναίκες επαρεκάλουν·
-Μη μας σφάζετε έτσι με τυραννία. Σφάξτε μας μια και καλή.
Οι Τούρκοι όμως επαίζανε με αυτές, τας ατίμαζαν εις τους δρόμους, έκοπταν τας ρόγας του στήθους των και τας επερνούσαν και έπαιζαν κομπολόϊ και έπειτα τας εσκότωναν με τα μεγαλείτερα μαρτύρια.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Παρασκευή 30 Αυγούστου 2013

Ανέκδοτο ημερολόγιο του Κώστα Φαλτάϊτς - Τύπος και λογοκρισία για τη Μικρασιατική Καταστροφή

ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Σε συνεργασία με το Μουσείο και την οικογένεια ΦΑΛΤΑΙΣ -σε πρώτη δημοσίευση από το ΄΄ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ΄΄ κοινοποιούμε αποσπάσματα από το ανέκδοτο ημερολόγιο του πολεμικού ανταποκριτή, διόπα στο θωρηκτό Αβέρωφ και συγγραφέα Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς 
Σε ένθεση φωτογραφίες από τα αντίστοιχα χειρόγραφα.

Η μεταγραφή των χειρογράφων του Κ. Φαλτάϊτς έχει γίνει από την Αναστασία Φαλτάϊτς και τον Αείμνηστο Μάνο Φαλταϊτς Τα πρωτότυπα και όλο το ανέκδοτο υλικό βρίσκονται στο Μουσείο Μάνου και Αναστασίας Φαλτάϊτς στην Σκύρο. Το δημοσίευμα επιμελήθηκε η εγγονή του Άννα.


Το απόσπασμα που ακολουθεί περιγράφει την άρνηση των ελληνικών εφημερίδων της εποχής να δημοσιεύσουν θέματα και μαρτυρίες σχετικές με την Μικρασιατική Καταστροφή.


Ν.Μποζίνη

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

(Από την ΑΝΝΑ ΦΑΛΤΑΙΤΣ)

΄΄30  Αυγούστου (1922)

Η αδιαφορία του κόσμου για την κατάσταση δεν είναι η ίδια όπως των πρώτων ημερών, γιατί όλοι βλέπουν ότι ο κίνδυνος προσεγγίζει και είναι δικός των, αλλά το ενδιαφέρον της κοινωνίας για την κατάστασή των γενικά δεν είναι ίδια  κατά το ένα
χιλιοστόν τέτοια που έπρεπε να είναι αλλά εξακολουθεί να είναι αδιαφορία του χειρίστου βαθμού.

-Χρειαζόμεθα κήρυκας μου είπε χθες ο Χατζηανέστης. Που είναι, όμως οι κήρυκες;
Οι εφημερίδες ασχολούνται σε άλλα πράγματα, και ενώ ο κίνδυνος είναι κίνδυνος της Ελληνικής φυλής αυταί γεμίζουν τας σελίδας των με κοσμική κίνηση και βρίζουν η μία την άλλη.


Θα γίνομε λοιπόν ίδιοι με τους Αρμενίους και τους Εβραίους χωρίς πατρίδα και δεν υπάρχει κανείς να ξυπνήση την ελληνική ψυχή

Οι ίδιες οι εφημερίδες στας οποίας γράφω δεν θέλουν να δημοσιεύσουν τίποτα..

Και ο κ.  Παπαλουκάς ο διευθυντής των Νέων Αρχών μου είπε όταν διάβασε την συνέντευξιν που είχα πάρει με τον κ. Χατζηανέστη που έλεγε για την σωτηρία της Ερυθραίας και ότι μόνον λαγοί θα μπορούσαν να την αφήσουν. 

Ότι πολύ λίγο τον ενδιέφερε η Ερυθραία ενώ τον ενδιαφέρει τι απαντά ο Χατζηανέστης σε όσα ο Στράτος στη σημερινή του στας εφημερίδας συνέντευξη έλεγε γι αυτόν.

- Αλλά η Ερυθραία είναι η σωτηρία και η τιμή της πατρίδος αυτή τη στιγμή του είπα.

-Ολίγον με ενδιαφέρει μου λέγει, για την σωτηρία και την τιμή της πατρίδας. Εμένα με νοιάζει ως δημοσιογράφο τι απαντά ο Χατζηανέστης στο Στράτο.

Ο Λαχανοκάρδης[1] που του έγραψα το βράδυ πληροφορίας για τας σφαγάς που ηκολούθησαν την κατάληψιν της Σμύρνης τας πετά στο καλάθι θυμωμένος και δεν τας δημοσιεύει.


-Είναι ψέματα αυτά μου λέγει.

-Μου τα είπαν επιβάται που έβλεπαν τας σφαγάς από το πλοίο που ήτο αραγμένο στο λιμάνι της Σμύρνης.

-Η Κυβέρνησις τα διαψεύδει . Λέγει ότι τίποτα σχεδόν δεν συνέβη.

-Επήγε η Κυβέρνησις του λέγω κάτω στον Πειραιά, να μάθη από αυτούς που ήλθαν τι έγινε, και έπειτα να βγάλη διάψευση;

Στα θέατρα εξακολουθούν να παίζονται έργα με θορυβώδη μουσική και ο κόσμος να γελά ενώ στας εκκλησίας καμμιά δέηση δεν εψάλη για την σωτηρία των πληθυσμών και του στρατού της Μ. Ασίας. 

Στα νοσοκομεία που είναι γεμάτα τραυματίας κανένας δεν επισκέπτεται τους τραυματίας και ο κόσμος κοιτάζει τον στρατό που έχει έλθη αδύνατος και κουρελιασμένος με μάτι που δεν έχει πολλήν συμπάθειαν.

Μερικοί κομψοί πολίται λέγουν:
-Είναι οι φυγάδες που επρόδωσαν την πατρίδα, ενώ οι δυστυχισμένοι φαντάροι απαντούν:


-Δεν είμεθα εμείς που επεράσαμε την Αλμυράν έρημο και εφθάσαμεν ως την Άγκυρα;

Η αναισθησία του κόσμου για τα γύρω του συμβαίνοντα φαίνεται από το περιεχόμενον τον εφημερίδων.

Παίρνω στην τύχη το απογευματινόν «΄Εθνος».

Βλέπω ένα κύριο άρθρον πατριωτικόν μεν ως τίτλον « τις οίδε» σχετικώς κλπ.
Ένα χρονογράφημα του κ. Σταθοπούλου αναφερόμενο εις την ανάγκην της περίθαλψης των προσφύγων, το οποίον όμως αντί να φωνάζει με θυμό πώς πρέπει να γίνη η περίθαλψις των προσφύγων, αρχίζει:

-Ας ελπίσωμεν ότι η νέα Κυβέρνησις θα αντιληφθή διαφορετικάς τας υποχρεώσεις της προς τους πρόσφυγας... 

Ο τόνος του χρονογραφήματος καίτοι αι συμβουλαί του είναι πολύ καλαί δεν έχει καμμιά θερμότητα ανάλογο με την κατάσταση.

Κατόπιν υπάρχει μια στήλη του κ. Βαλιανίτη με τον τίτλον «δράμα του Μπελό» αναφερόμενον εις ένα δράμα του Μπελό το οποίον επαίχθη το 1884 εις το Παρίσι.

Υπάρχουν κατόπιν εις την πρώτην σελίδα ένα χρονογράφημα υπό τον τίτλον «Αγγελία θανάτου» γνωστού λογίου κρυπτομένου υπό το ψευδώνυμον  Ιερεμίας και αναφέρον κατ αδύνατον τρόπον την αναγγελίαν ενός θανάτου κάποιου από ένα ερωτικό ποιηματάκι του ποιητού κ. Αθ. Κυριαζή, μία στήλη αραβικής φιλολογίας μεταφρασμένη από τον κ. Τρικογλίδη, δύο στήλαι μεταφρασμέναι από το αγγλικόν αναφερόμεναι εις κάποιον ορρόν του καθηγητού κ. Σπάλιγγερ προς καταπολέμησιν του γήρατος.

Η δευτέρα σελίς είναι γεμάτη από τρία μυθιστορήματα και από μίαν στήλην «Ξένα και περίεργα».


Αι άλλαι δύο σελίδες είναι αγγελίαι και ισχνή ειδησεογραφία ή τηλεγραφήματα επί της καταστάσεως.

Ορίστε και μία άλλη η Γουναρική πρωτεύουσα. Η πρώτη σελίς έχει:

Ένα άρθρο για τη Διάσκεψη της Βενετίας, η οποία μου φαίνεται ότι δεν έχει πολύ να μας απασχολήση. Δύο χρονογραφήματα ένα του Αττικού(;) Χατζοπούλου περί της πυρκαϊάς του Χαρβατίου, και άλλο του Ν.Γ. / Ν. Γιοκαρίνη περί προσκόπων;.

Μία στήλη μικροπράγματα από όλον τον κόσμον και ένα μακρότατο άρθρο συνεργάτου περί της σημασίας της πτώσεως του εμπορικού συναλλάγματος.

Όσον αφορά τα αρθρίδια της πρωτευούσης καλλίτερα να τα μεταφέρουμε εδώ ολόκληρον την μιάμιση στήλη των πραγμάτων αυτών, τα οποία είναι κομματικά ή αδιάφορα και διόλου μου φαίνεται εθνικά. 
( …)

Το περιεχόμενον άλλων εφημερίδων είναι της ιδίας φύσεως και παραλείπω να το αναφέρω.

Η έννοια του αποικιακού πολέμου όπως ενομίσαμε τον Μικρασιατικόν πόλεμον, όπως δηλαδή οι κυβερνώντες μας έκαναν να τον εννοήσωμεν και να τον αισθανθούμε, έφερε την αδιαφορίαν αυτή.


Οι άνθρωποι όμως που είχαν πονέσει ηξεύρουν τι είδους πόλεμος ήτο ο μικρασιατικός και αν ήτο πόλεμος όχι πλέον βωμών και εστιών, αλλά πόλεμος εξοντώσεως της μιάς ή της άλλης φυλής.
.....

Η λογοκρισία κάνει το καταστρεπτικόν της έργον της υποδουλώσεως της ελληνικής ψυχής.

Ένα τηλεφώνημά της το βράδυ μας ειδοποίει ότι απαγορεύει την δημοσίευση συνεντεύξεως μετά στρατιωτικών προσώπων και αρθρογραφίας τεινούσης εις τον εξερεθισμόν του λαού.

Τρόποι του λέγειν όλα αυτά.  Η ψυχή μου που ήρχισε να δουλώνεται από την εποχήν που ήλθεν ο Βενιζέλος από την Θεσσαλονίκη με την επιβολή της λογοκρισίας και την φυλάκισιν.΄΄






[1] Διευθυντής της εφημερίδας «Εμπρός». Μάλλον αναφέρεται στον Ευτύχιο Λαχανοκάρδη, ο οποίος διετέλεσε και πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ.






Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Τμήμα του αρχείου του αείμνηστου, Κώστας Φαλτάϊτς... ταξιδεύει Αμερική!

Στο πλαίσιο του ιστορικού συνεδρίου για τις γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών στην Τουρκία, που πραγματοποιήθηκε στις 10 και 11 Μαΐου στο Σικάγο των ΗΠΑ, οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να δουν ιστορικά ρεπορτάζ, ημερολογιακές σημειώσεις και αδημοσίευτες συνεντεύξεις του αύμννηστου δημοσιογράφου και πολεμικού ανταποκριτή Κώστα Φαλτάϊτς, από την συμμετοχή του στην Μικρασιατική Εκστρατεία μέχρι και την Καταστροφή της Σμύρνης.



Το συνέδριο “The Ottoman Turkish Genocides of Anatolian Christians: A Common Case Study”, που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Ολοκαυτώματος & Μορφωτικό Κέντρο του Σικάγο, είναι το πρώτο μεγάλο κοινό διεθνές συνέδριο που αφιερώνεται στην εξέταση των τριών γενοκτονιών από τους Τούρκους (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων).
 Διοργανωτές ήταν οι : Asia Minor and Pontos Hellenic Research Center (AMPHRC), Armenian National Committee, και Assyrian Center for Genocide Studies.

Κατά την πρώτη ημέρα του συνεδρίου, μεταξύ άλλων, έγινε αναφορά σε κεφάλαια του βιβλίου του Κώστα Φαλτάϊτς, «Αυτοί Είναι οι Τούρκοι – Αφηγήματα των σφαγών της Νικομήδειας», από την καθηγήτρια κ. Ellene Phufas-Jousma.





Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

Ο αφορισμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

Η αποκήρυξη (αφορισμός) της Ελληνικής Επανάστασης που συντάχθηκε και υπογράφηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Γρηγόριο Ε’ και τους Συνοδικούς.
 
 

 Το κείμενο, διατυπωμένο με οξύτητα, στάλθηκε σε όλες τις κατά τόπους Ελληνικές κοινότητε...ς, ώστε να αναχαιτίσει το επαναστατικό ρεύμα.

Μετά τον απαγχονισμό, όμως, του Πατριάρχη και την επικράτηση της Επανάστασης στην κυρίως Ελλάδα, το κείμενο αυτό καταστράφηκε, όπου βρισκόταν.

Στην Σκύρο, όμως, από λόγους άγνωστων συγκυριών το ντοκουμέντο αυτό διασώθηκε και είναι, απ’ όσο γνωρίζουμε, και το μοναδικό σωζόμενο.

Η ακριβής ημερομηνία υπογραφής της αποκήρυξης δεν είναι γνωστή. Κατά ορισμένους ιστορικούς υπεγράφη την 23η Μαρτίου του 1821, κατά άλλους την 20η Μαρτίου.

Το πολύτιμο αυτό ντοκουμέντο αποτελεί μέρος της συλλογής σπάνιων εκδόσεων και ιστορικών εγγράφων του Μουσείου Φαλτάϊτς. 

 

Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013

Η προκήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης

Τα μέλη της οικογένειαςΦαλτάϊτς συνεχίζουν επί αιώνες να λειτουργούν ως  θεματοφύλακες της ιστορίας.  Στο Αρχείο Καλλάρη θα συναντήσετε πολλές αναρτήσεις που αφορούν τη δράση και την εθελοντική προσφορά τους.
Στο ομώνυμο Μουσείο που ίδρυσε στην Σκύρο ο αείμνηστος Μάνος Φαλτάϊτς φυλάσσεται η προκήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης, όπως γράφτηκε από τους πρωτεργάτες της Φιλικής Εταιρείας, που μεταξύ τους βρίσκονταν ένα από τα πιο ξεχωριστά μέλη της οικογένειας Φαλτάϊτς, ο Γεώργιος Τζάνος. Τούτος, στενός συνεργάτης και εξ απορρήτων του Αλέξανδρου Υψηλάντη, φύλαξε το ντοκουμέντο αυτό και το μετέφερε μαζί του όταν κατέφυγε στη Σκύρο μετά την αποτυχία της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. 
http://www.faltaits.gr/greek/coll_c2a.htm 
Η προκήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης
 

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

«Έφυγε» ο ιδρυτής του Μουσείου Φαλτάϊτς


Η ξαφνική απώλεια του Μάνου Φαλτάϊς έχει δημιουργήσει ένα πνευματικό κενό για όσους τον γνώριζαν και ΄΄κοινώνησαν΄΄ μαζί του απόψεις και ιδέες για έναν κόσμο, καλύτερο

Το ΄΄Αρχείο Καλλάρη΄΄ θα συνεχίσει να αποθησαυρίζει και να δημοσιοποιεί, το σπουδαίο ιστορικό και πολιτιστικό υλικό που δημιούργησαν τα μέλη της ιστορικής οικογένειας.
Αυτή ήταν και η επιθυμία του Μάνου. 

Να προσελκύσει το ενδιαφέρον της νέας γενιάς στην ιστορία και τον πολιτισμό.
  Ν.Μ


Μάνος Φαλτάϊτς 3/1/1938-15/12/2012

Φτωχότερος είναι από τις 15 Δεκεμβρίου του 2012 ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδας, μετά τον θάνατο, σε ηλικία 74 ετών, του συγγραφέα, λαογράφου, φιλοσόφου, ζωγράφου, και πάνω απ’ όλα αγωνιστή, Μάνου Φαλτάϊτς, ιδρυτή του ομώνυμου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου στην Σκύρο.

Ο Μάνος Φαλτάϊτς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου του 1938 και ήταν γιός του γνωστού δημοσιογράφου, συγγραφέα και ερευνητή Κώστα Φαλτάϊτς.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Σκύρο, όπου έζησε την Ιταλική κατοχή και τις αρχές του εμφύλιου πολέμου. Το 1947, σε ηλικία 9 ετών, ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Σπούδασε νομικές και πολιτικές επιστήμες στην σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου πανεπιστημίου και στη Νομική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, δεν άσκησε ποτέ την δικηγορία.

Από τα πρώτα κιόλας φοιτητικά του χρόνια, ανέπτυξε σημαντικότατη πολιτική δράση, οργανώνοντας και δημιουργώντας το μεταπολεμικό φοιτητικό κίνημα.
Το 1955-1958 έπαιξε σημαντικότατο ηγετικό ρόλο σαν πρόεδρος της Εθνικής Παμφοιτητικής Ένωσης, ένωση η οποία ανέπτυξε έντονη δράση σε κρίσιμα εθνικά θέματα, όπως το Κυπριακό και η Βόρεια Ήπειρος, ενώ το 1958 πρωταγωνίστησε σε συλλαλητήρια των φοιτητών για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

 Απρίλης 1957. 
Προπύλαια της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Μάνος Φαλτάιτς, πρόεδρος της Εθνικής Πανφοιτητικής Ένωσης, ηγείται του μεγάλου συλλαλητηρίου κατά την άφιξη του Εθνάρχη Μακαρίου και των τριών άλλων συνεξόριστων του, από τις Σεϋχέλες στην Αθηνά.

Στη φωτογραφία και οι νυν γνωστοί πολιτικοί άνδρες: Απόστολος Κακλαμάνης, Θεόδωρος Πάγκαλος, Άγγελος Μπρατάκος, από τα ηγετικά στελέχη της τότε φοιτητικής κίνησης.

Το 1962 ίδρυσε την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) (η οποία είχε διαφορετική δράση από την ΠΕΑΝ που ιδρύθηκε την περίοδο της Κατοχής, το 1941) , μεθοδεύοντας τους αγώνες των νέων κατά της παγκοσμιοποίησης.

Παράλληλα, εξέδωσε το περιοδικό ΟΔΗΓΗΤΗΣ, αγωνιστικό όργανο της ΠΕΑΝ (τίτλο τον οποίον αυθαίρετα αργότερα οικειοποιήθηκε η ΚΝΕ, χωρίς να πάρει την άδειά του και χωρίς συνεννόηση).

Την ίδια περίοδο, διαισθανόμενος τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε για την ελληνική παράδοση η παγκοσμιοποίηση, παράλληλα με τους εθνικούς και κοινωνικούς του αγώνες, έδωσε τη μάχη για τη διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μας κληρονομιάς.

Το 1963, οργάνωσε την κίνηση για την Ελληνική πνευματική αναγέννηση, κηρύσσοντας το έτος Περικλή Γιαννόπουλου, που υπήρξε το μεγαλύτερο πνευματικό γεγονός εκείνης της χρονιάς σε ολόκληρη την Ελλάδα, σε συνεργασία με τους κορυφαίους εκπροσώπους της Ελληνικής διανόησης.


Πνευματικό μνημόσυνο για τον Περικλή Γιαννόπουλο, έναν από τους προφήτες του Ελληνισμού.

 Στην φωτογραφία, επιφανείς προσωπικότητες, που είχαν πλαισιώσει τον Μάνο Φαλτάιτς (φωτ. Κέντρο) στο κίνημα του για την Ελληνική Πνευματική Αναγέννηση. Από αριστερά διακρίνονται: ο Αρκάδιος, ο ακαδημαϊκός Δημήτρης Πικιώνης, η συγγραφέας Έλλη Αλεξίου, ο συγγραφέας Γιάννης Χατζηφώτης, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών, ποιητής Νίκος Σταμπολής, ο από τους αναβιωτές του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου Λίνος Καρζής, ο κοινοτιστής Κωνσταντίνος Καραβίδας και η γυναίκα του, ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης κ.α.

Το 1964, σε ηλικία 26 ετών, ίδρυσε το Μουσείο Φαλτάϊτς -το πρώτο τοπικό λαογραφικό μουσείο της Ελλάδας- στο οποίο αφιέρωσε και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Για το πόνημά του αυτό, για την πολύτιμη συμβολή του στην διάσωση και διατήρηση της ελληνικής παράδοσης, βραβεύθηκε το 1974 από την Ακαδημία Αθηνών.

Στο παγκοσμίως γνωστό Μουσείο Φαλτάϊτς συγκέντρωσε –μεταξύ άλλων- αντικείμενα της σκυριανής ιστορίας και του πολιτισμού του νησιού, αντικείμενα της παραδοσιακής οικονομίας του ελληνικού χώρου, καθώς και σπάνιες εκδόσεις από τον 16ο αιώνα και μετά, ιστορικά έγγραφα που χρονολογούνται από την Βυζαντινή εποχή και την εποχή της Τουρκοκρατίας, την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς και εκδόσεις των νεώτερων χρόνων.

 Από τα σπουδαιότερα εκθέματα του Μουσείου είναι το κάλεσμα της Φιλικής Εταιρείας στην Ελληνική Επανάσταση, η Αποκήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης, χειρόγραφα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, κ.α..

Από το 1979 και μετά, μαζί με τη σύντροφο και συναγωνίστρια, την σύζυγό του Αναστασία, και τη συμπαράσταση μιας ομάδας στενών και αφοσιωμένων φίλων, οργάνωσε το κίνημα για την Αισθητική Αναγέννηση, εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική, βυζαντινή και νεώτερη παραδοσιακή μας κληρονομιά.

Παράλληλα, μέχρι το τέλος της ζωής του, ανάπτυξε και δίδασκε, τόσο στην Αθήνα, όσο και στη Σκύρο, στη Σχολή του Δρόμου, την κοσμοθεωρία του Νταϊσμού και Κοινοτισμού, του διπολικού σχήματος της Αρμονίας και Δυσαρμονίας, της Συμπαντικής Ψυχής και Συνείδησης, σαν μια ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία και βιοθεωρία.

Το 1993 ίδρυσε μαζί με την Αναστασία το Θέατρο και το Φεστιβάλ της Βιγλατορίας του Παλαιόπυργου, στη Σκύρο, στο οποίο πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι σημαντικότατες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

--- Ο καλλιτέχνης και συγγραφέας Μάνος Φαλτάιτς

Ο Μάνος Φαλτάϊτς ανέπτυξε ένα πλουσιότατο συγγραφικό και ζωγραφικό έργο, από την δεκαετία του 1980 και μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στη ζωγραφική, δημιούργησε ένα εντελώς δικό του ρεύμα, το οποίο ονόμαζε «ψυχορατική ζωγραφική», που, σύμφωνα με τον ίδιο, «φανερώνει την ψυχή των εικονιζομένων θεμάτων, είτε ανθρώπινα πρόσωπα είναι, είτε δέντρα, κτίρια».

Ζωγράφισε εκατοντάδες πίνακες και σκίτσα, λίγα από τα οποία εκτίθενται στους χώρους του μουσείου, ελλείψει χώρου έκθεσης.

 Τα τελευταία του έργα τα ζωγράφισε στις αρχές Δεκεμβρίου του 2012 από το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύονταν.

Παράλληλα, είχε γράψει περισσότερα από 60 ιστορικά, λαογραφικά, λογοτεχνικά, πολιτικά, φιλοσοφικά, θεατρικά και ποιητικά έργα, ενώ υπάρχουν ακόμα πολλά έργα του που παραμένουν ανέκδοτα.

Έργα Μάνου Φαλτάϊτς

Θεατρικά
Σκυρίτες- Φεστιβάλ Σκύρου 1993
Το Αδερφάτο των Δαναών- Φεστιβάλ Σκύρου 1994
Τα Τέκνα της Στύγας- Φεστιβάλ Σκύρου 1995
Λέων Σγουρός-Φεστιβάλ Σκύρου 1994
Σωκράτης Δεσμώτης- Φεστιβάλ Σκύρου 1999
Ο Τράγος του Στούμπου- 2006


Ιστορικά- Αρχαιολογικά

Σκύρος
Προχριστιανικοί Οικισμοί και Λατρείες εν Σκύρω
Τα αρχαία καμινευτήρια σιδήρου της Σκύρου
Αναδρομή στις ρίζες του Κοινοτισμού

Λογοτεχνικά

Ο Ρούσος- χρονικό
Άννα του Μητσοάνα- χρονικό
Ένας παραλίγο Σκυριανός Τσακιτζής- χρονικό
Μανουί- Παμ και Βικτώρ- Η Πολυνησία του Αγίου Ερμόλαου-νουβέλα
Μανουί- Παμ και Βικτώρ-Στον αρχαίο ναό της Φούρκας-νουβέλα
Μανουί- Παμ και Βικτώρ- Στη Σπηλιά του Αντρειώτη- νουβέλα
Νηπιακές Μνήμες Πολέμου- χρονικό
Μελικαρού- χρονικό
Το χρονικό του Παλαιόπυργου- χρονικό
Ως τη Βρύση του Βούρλου- χρονικό
Στις Μοναξιές των Αγίων
Τα τρία σπαθιά του Γριμάλδη-νουβέλα
Το σπαθί του Γριμάλδη -νουβέλα
Πριν βγει ο Ηρακλής στο κλαρί- νουβέλα
Ο πρώτος άθλος του Ηρακλέους- νουβέλα
Οι Γραμματίκοι της Αλεξάνδρειας- σκωπτικό
Οι αγαπητικοί της Μαριγούλας-σκωπτικό
Μελίκ- νουβέλα
Ο Τεκές του Λαμπρόπουλου
Η συμμορία του Χάντακα- μεταξύ χρονικού και νουβέλας
Η συμμορία της Φούρκας-νουβέλα
Κωσταντής Καλαμάρας- διήγημα

Ποίηση
Νταϊσμός
Βιγλατορία του Παλαιόπυργου
Μεταξύ Αριμάν και Οργούζ
Το Χρώμα που Νίκησε

Δοκίμια
Νταϊσμός
Το Καρναβάλι της Σκύρου και η καταγωγή των Απόκρεω
Φωνή και Γραφή
Για μια ισορροπημένη Παιδεία
Περί Σεξ οι απόψεις μου
Δοκίμια Τέχνης
Συλλογές και Μουσεία
Αλαλούμ και Πάμπλο Πικάσο
Νταήδες
.Οι ομάδες του περιθώριου- Αλάνια- Μάγκες- Κουτσαβάκια και Μόρτες

Λαογραφικά- Λαϊκή Τέχνη

Του Καλικαντζάρου το Ποδάρι
Τα διακοσμητικά αντικείμενα του Σκυριανού σπιτιού από ιστορική και κοινωνιολογική άποψη
 Σκυριανή κεντητική
Σκυριανή Ξυλοτεχνία
Σκυριανή κεραμική

Αναπτυξιακά
Τουριστικοί Οικισμοί Σκύρου
Σχιστό Κορυδαλλού και Στενή Ευβοίας
Ουρμπανισμός-Για μια Παγκόσμια Χωροταξική ανασύνταξη και το μοντέλο της Κοινοτικής Πολιτείας

Πολιτικά
.Πανευρώπη και Κοινή Αγορά
.Κοινοτική Πολιτεία

Κοινωνιολογία
Κάστες και Κοινωνική Ιεραρχία στη Σκύρο
Η αληθινή Μαντάμ Σουσού
Τα ονόματα του λαού μας

Φιλοσοφία
Η Στράτα του Μανουί
Το διπολικό σχήμα-Αρμονία- Δυσαρμονία
Αριμάν και Οργούζ
Συμπαντική Ψυχή και Συνείδηση
Η θρησκεία των Οντοτήτων

Η Αναστασία Φαλτάτϊς ευχαριστεί όλους όσους στάθηκαν δίπλα της αυτή τη στιγμή.

 Η Αναστασία Φαλτάϊτς ευχαριστεί όλους εσάς που μοιραστήκατε τη θλίψη της και με τα λόγια, τα κείμενα και της πράξεις σας, της στηρίξατε στο πένθος της. Ελπίζει συν τω χρόνω να της δοθεί η ευκαιρία να ευχαριστήσει τον καθένα σας προσωπικά.
Το πλήθος των ανθρώπων που βίωσαν την απώλεια του Μάνου Φαλτάϊτς ως απώλεια δικού τους ανθρώπου, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Εκκωφαντικά δεικνύει την ευρύτητα της επιρροής του Μοναδικού Μάνου Φαλτάϊτς. 



Από διάφορες γωνιές του πλανήτη καταφθάνουν συλλυπητήρια για τον φίλο, το δάσκαλο, συναγωνιστή, καλλιτέχνη Μάνο Φαλτάϊτς.
Ήταν ανθρωπίνως αδύνατο για κείνη να ανταποκριθεί άμεσα και να αντιγυρίσει την τόση αγάπη, ειδικά υπό της παρούσες συνθήκες. Ελπίζει στη κατανόηση σας, και είναι βέβαιη πως θα σας βρει αρωγούς και συνοδοιπόρους στη δύσκολη συνέχεια.


Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Ελαφρύ το Σκυριανό χώμα Μάνο Φαλτάιτς


Με πολύ θλίψη και ισχυρό αίσθημα απώλειας, γράφω αυτήν την ανάρτιση για να χαιρετήσω τον αγαπημένο εικαστικό, συγγραφέα, αγωνιστή και μαχητή Μάνο Φαλτάιτς, γιό του λογοτέχνη και πολεμικού ανταποκριτή στους Βαλκανικούς πολέμους και την Μικρασιατική Καταστροφή, Κωνσταντίνου Φαλτάιτς και ιδρυτή του ομώνυμου Μουσείου στη Σκύρο.

Στις 17 Δεκέμβρη, η Σκυριανή γη αγκάλιασε τον Μάνο.

Στα αυτιά μου ηχεί ακόμη η φωνή του.
Περάσαμε πολλές ώρες τηλεφωνικής συνομιλίας όταν το Αρχείο Καλλάρη και η αγάπη για την ιστορία μας έφεραν  κοντά και ξεκινήσε μια πολύμηνη συνεργασία, που έχει αποτυπωθεί στις αναρτήσεις αυτού του ιστολογίου.

Ο Μάνος ήταν από εκείνο τον πλανήτη που πλάθει όντα με ιδανικά και αυτά τα ιδανικά δε χάνονται όταν περνούν τα χρόνια ούτε όταν η καθημερινότητα και οι αντιξοότητες επιθυμούν να γονατίσουν όντα συμβατικά.

Αντισυμβατικά πορεύθηκε και αντισυμβατικά αποφάσισε να φύγει.
Όσα δημιούργησε θα μας τον θυμίζουν.

Αντίο Μάνο

Ν.Μ


Κυριακή 12 Αυγούστου 2012

Ντοκουμέντο για την απελευθέρωση της Καβάλας σε ηχητική μορφή

(Ακούστε ολοκληρωμένο το αφήγημα.)

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ AUDIO BOOK :Ντοκουμέντα από τα Μέτωπα 1
Παραγωγή:www.studioamid.gr- Κυκλοφορία: Φθινόπωρο 2012
Έρευνα-Σχεδιασμός: Νατάσα Μποζίνη.

"Ο Σωσμός της Καβάλας" του Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς
Διαβάζει ο συγγραφέας και ζωγράφος Δημήτρης Μανίνης

Πρώτη παρουσίαση Κυριακή 12 Αυγούστου στις εκδηλώσεις του Μουσείου Φαλτάϊτς στη Σκύρο.

Ο ΣΩΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΛΑΣ

 

ΕΠΕΤΕΙΑΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 1912-2012 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΑΛΤΑΙΤΣ http://arxiokallari.blogspot.gr/2012/08/2012.html

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

ΕΠΕΤΕΙΑΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 2012 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΑΛΤΑΙΤΣ ΣΤΗ ΣΚΥΡΟ


 Στις αναρτήσεις μας περιλαμβάνονται ανταποκρίσεις και ντοκουμέντα του Κωνσταντίνου Φαλτάις, Πολεμικού ανταποκριτή και ναύτη στο θωρηκτό Αβέρωφ, τα οποία συγκέντρωσε και επιμελήθηκε η εγγονή του και επίσης δημοσιογράφος Άννα Φαλτάιτς.

Ο γιός του Μάνος και η συζυγός του Αναστασία, κύτταρα πολιτισμού και οι δύο που δρουν στην Σκύρο και προσελκύουν με τις εκδηλώσεις τους, επισκέπτες από ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο, μαζί με το Αδερφάτο των Φίλων του Μουσείου, ετοίμασαν για φέτος πολλές και ενδιαφέρουσες επετειακές εκδηλώσεις που ξεκινούν την Κυριακή 12 Αυγούστου.

Αποτείνοντας έναν μικρό φόρο τιμής σε εκείνον τον πολεμικό ανταποκριτή που έζησε και  περιέγραψε τους Βαλκανικούς πολέμους και την Μικρασιατική καταστροφή με την πένα του, ετοιμάζουμε ένα ηχητικό ντοκουμέντο γαι την απελευθέρωση της Καβάλας το 1913 που θα ανρτηθεί την ημέρα έναρξης των εκδηλώσεων.  



  ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

          Το Αδερφάτο των Φίλων του Μουσείου Μάνου και Αναστασίας Φαλτάϊτς, σύμφωνα με τους προγραμματικούς του σκοπούς, τους στόχους και τις αρχές που έθεσε στην Ιδρυτική  του Διακήρυξη, οργανώνει το καλοκαίρι του 2012 τον επετειακό εορτασμό της ίδρυσης του Μουσείου με την ευκαιρία της συμπλήρωσης σαράντα οκτώ χρόνων από τη  σύστασή του κατά τον Αύγουστο του 1964. Η επέτειος με αφετηρία την ίδρυση του Μουσείου καθιερώνεται από φέτος και κάθε καλοκαίρι, σαν  βασική εορταστική εκδήλωση, που αναλαμβάνει στο εξής  το Αδερφάτο των Φίλων του Μουσείου από τώρα και στο εξής.
 
          Το ετήσιο αυτό γεγονός θα αποτελεί τον άξονα γύρω από τον οποίο θα στρέφονται και θα κινούνται τα επί μέρους προγράμματα, που θα αφορούν την αξιοποίηση, πανελλήνια και με ευρύτερη προβολή των πνευματικών, καλλιτεχνικών, ιστορικών και πολιτιστικών αξιών, που συνθέτουν την εν γένει πνευματική οντότητα του Μουσείου.

          Οι εκδηλώσεις θα πλαισιώνονται με διαλέξεις, ιστορικές αναλύσεις, προβολές και εκθέσεις αυθεντικών ντοκουμέντων από τα ιστορικά κειμήλια του Μουσείου, τα βιβλία, τα δημοσιεύματα σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής, φωτογραφικό υλικό, καθώς και τα χειρόγραφα του Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς, από το πολυτιμότατο ιστορικό του Αρχείο, που φυλάσσεται στο Μουσείο.

 Η Πρόεδρος                                                                Η Γενική Γραμματέας


Αντωνία Βαθάκου                                                      Φρύνη  Παπαλημναίου