ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

“Οπτικοακουαστικό ντοκουμέντο. Η ιστορία της Ευαγγελίας Κουτσαντώνη – Αϊβάζογλου που έχασε 23 άρρενες συγγενείς στην Μικρασιατική Καταστροφή“.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ο Αντιστράτηγος Νικόλαος Ζαφειρίου

Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Ο Αντιστράτηγος Νικόλαος Ζαφειρίου γεννήθηκε στη Κόρινθο το 1871. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων απ΄ όπου αποφοίτησε αξιωματικός του πυροβολικού. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στο 2ο Σύνταγμα Πυροβολικού.

 Στον Α΄ και Β΄Βαλκανικό Πολέμο και υπηρέτησε στις ελληνικές δυνάμεις της Ηπείρου. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στη Σχολή Πολέμου στη Γαλλία και επιστρέφοντας έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1916 - 1917) σε γαλλικές επιχειρήσεις του βαλκανικού μετώπου, ως διοικητής του 1ου συντάγματος Σερρών.

Με τον βαθμό του συνταγματάρχη – διοικητή της Ι Μεραρχίας Πεζικού αποβιβάστηκε στις 2 Μαΐου του 1919 στη Σμύρνη.

Τον Ιούλιο του 1920 προήχθη υποστράτηγος Την περίοδο 1921 – 1922 τελούσε στη διάθεση του υπουργείου Στρατιωτικών. Στο εκδηλωθέν κίνημα του 1922 συντάχθηκε αμέσως σ΄ αυτό όπου και ανέλαβε Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και τρία χρόνια αργότερα προήχθη αντιστράτηγος, αναλαμβάνοντας διαδοχικά διοικητής του Β΄, του Γ΄ και τέλος του Ε΄ Σώματος Στρατού όπου και αποστρατεύτηκε το 1926. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1947

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Αντιστράτηγος Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν.

Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Γεννήθηκε το 1874 στην Αθήνα. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων και στις 30 Ιουνίου 1895 ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. 
Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις στρατιωτικές του σπουδές στη Γαλλία. Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Από το 1905 μέχρι το 1908 υπηρέτησε στο Γενικό Προξενείο Θεσσαλονίκης με το ψευδώνυμο Ιωαννίδης. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους της περιόδου 1912-1913 . 
Τα δύο μεγάλα αστέρια στο ώμο δηλώνουν τον βαθμό του Αντιστράτηγου. Προπολεμικά δεν υπήρχε ο βαθμός του Ταξίαρχου και το ένα μεγάλο αστέρι δήλωνε Υποστράτηγ
Το 1916 προσχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη και υπηρέτησε στην επιτελική υπηρεσία του στρατού. Το 1919 ανέλαβε διοικητής της νεοσύστατης μεραρχίας Σμύρνης, με την οποία συμμετείχε στις επιχειρήσεις στη Μικράς Ασίας και στην Ανατολική Θράκη (απελευθέρωση της Ανδριανούπολης). 
Το Νοέμβριο του 1920, μετά τις εκλογές, υπέβαλε την παραίτηση του και αποστρατεύτηκε. Επανήλθε στην ενέργεια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και ανέλαβε επιτελάρχης της στρατιάς τους Έβρου.

 Το 1924 του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Στράτου (επιτελάρχης), αλλά κατά την δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου (Ιούνιος 1925-Αύγουστος 1926) τέθηκε εκτός υπηρεσίας. Επανήλθε μετά την δικτατορία και ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντα του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Στράτου (1926-1927 και 1929-1931) στη συνέχεια Υπουργού Στρατιωτικών, Γενικού Επιθεωρητή Στρατιωτικών Σχολών, Υπουργού Παιδείας και Υπουργού Αεροπορίας (1933). 
Το 1935 τέθηκε σε διαθεσιμότητα από την Κυβέρνηση Κονδύλη και το 1937 αποστρατεύτηκε λόγω ορίου ηλικίας. 

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

ΕΚΛΟΓΕΣ 1958. Η κόρη του Σ. Καλλάρη υποψήφια βουλευτής με την ΕΔΑ στην Κέρκυρα


Η μικρότερη κόρη του στρατηγού Κ. Καλλάρη, η Χρυσηίδα προτάθηκε το 1958 από την ΕΔΑ, να κατέβει υποψήφια στην Κέρκυρα, από όπου ήταν η καταγωγή της μητέρας της, Νικολίνας Τόμπρου.

Ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ στην Κέρκυρα

Η  Νικολίνα ήταν κόρη του ριζοσπάστη βουλευτή Κωνσταντίνου Τόμπρου που το 1864 υπέγραψε την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα αλλά και εγγονή του διπλωμάτη, φιλόσοφου και πολιτικού Πέτρου Αρμένη Βράϊλα.

Η ίδια είχε είχε ξεκινήσει από νωρίς την αντιστασιακή της δράση, τυπώνοντας και μοιράζοντας προκηρύξεις στην κατεχόμενη Αθήνα.

Εντάχθηκε στο ΕΑΜ καλλιτεχνών, διοργάνωσε συσσίτια και ομάδες δράσης για την εμψύχωση των Αθηναίων.

Το 1948 καταδικάστηκε δις εις θάνατο, βασανίστηκε και περίμενε την εκτέλεση της ποινής της, στις φυλακές Αβέρωφ.

Η χούντα των συνταγματαρχών την εξόρισε στη Γυάρο και μετά στην Αλικαρνασσό της Κρήτης.





Στο αρχείο της έχει βρεθεί πολύτιμο υλικό που αποτελείται από επιστολές, δελτάρια από την εξορία. φωτογραφίες, προεκλογικές ομιλίες και σημειώματα από τις φυλακές.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Γεράσιμος Μεταξάς


Του Ανδρέα Καστάνη-Αν Καθηγητή ιστορίας Σχολής Ευελπίδων


Γεννήθηκε το 1816 στην Κεφαλονιά. Ήταν γιος του Αναστάσιου και ανεψιός του Ανδρέα Μεταξά. Το 1829 κατατάχθηκε στην Κεντρική Στρατιωτική Σχολή.
Ονομάστηκε ανθυπασπιστής του Μηχανικού το 1833. Μετά την αποφοίτηση του συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Προήχθη σε ανθυπολοχαγό το 1834, σε υπολοχαγό το 1842, σε λοχαγό το 1849, σε ταγματάρχη το 1862, σε αντισυνταγματάρχη το 1868, σε συνταγματάρχη το 1878 και σε υποστράτηγο το 1886.

Το 1842 απολύθηκε από τους Βαυαρούς για να επανέλθει στην ενέργεια μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.

Στις αρχές του 1863, ως ταγματάρχης, ορίστηκε μέλος της επιτροπής, η οποία θα διοικούσε προσωρινά το Σχολείο Τεχνών (Μετσόβιο Πολυτεχνείο).
Αργότερα, στον ίδιο χρόνο, ανέλαβε καθηγητής της Αρχιτεκτονικής και Οικοδομικής και πρόεδρος της διοικητικής επιτροπής (Εφορίας) του Σχολείου. Με την ιδιότητα αυτή (στην ουσία διευθυντής) πρωτοστάτησε στην οργάνωση του Σχολείου. Παρέμεινε διευθυντής μέχρι το Μάιο του 1864 και στη θέση του καθηγητή μέχρι τον Ιούλιο του 1872. Υπήρξε από τους καλύτερους αρχιτέκτονες της εποχής του.

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Ο Στρατηγός Joseph Paul Eydoux

 Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων

Γεννήθηκε το 1861. Φοίτησε στη γαλλική στρατιωτική σχολή Saint Syr, από την οποία αποφοίτησε το 1882. Μετά το κίνημα του στρατιωτικού συνδέσμου ανέλαβε αρχηγός της γαλλικής αποστολής οργάνωσης του Ελληνικού Στρατού.

Το 1914 ανακλήθηκε στη Γαλλία όπου ανέλαβε ως αντιστράτηγος στρατιωτικός διοικητής της Lille (Λίλης). Ένας γιος του στρατηγού παντρεύτηκε τη Μαρία Παπαδιαμαντοπούλου, κόρη του στρατηγού Ι. Παπαδιαμαντόπουλου και αδελφή του ποιητή Jean Μoreas (Ιωαν. Παπαδιαμαντόπουλου). Σκοτώθηκε λίγο αργότερα (1917) σε τροχαίο δυστύχημα.


Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή η οποία κλήθηκε από το κίνημα του 1909. Επικεφαλής ο Στρατηγός Joseph Paul Eydoux.

Υπηρεσίες που ανέλαβαν τα μέλη της Γαλλικής Αποστολής στον Ελληνικό Στρατό
Στρατηγός Joseph Paul Eydoux, ο οποίος ασχολήθηκε με τη διοίκηση, την εκπαίδευση και την οργάνωση του στρατού. Αργότερα το 1911 ανέλαβε τη διοίκηση των μεραρχιών και την εποπτεία των στρατιωτικών σχολών και καταστημάτων.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Ιωάννης Βελισσαρίου

Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων


Ο Ιωάννης Βελισσαρίου (1861 - 1913). Ο πατέρας του ήταν εύπορος κτηματίας και είχε μεταναστεύσει στη Ρουμανία από την Κύμη Εύβοιας.

 Κατετάγη στον Στρατό ως κληρωτός. Κατά τη διάρκεια της θητείας του προήχθη, ως εθελοντής, στον βαθμό του δεκανέα. Το 1884, κατατάχθηκε κατόπιν εξετάσεων εισήχθη στη Στρατιωτικής Σχολής Υπαξιωματικών (ΣΣΥ), από την οποία αποφοίτησε στις 7 Οκτωβρίου 1887 ως ανθυπολοχαγός πεζικού.

Διακρίθηκε ιδιαίτερα στη Μάχη του Μπιζανίου όπου υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Διονυσίου παπαδοπούλου (διοικητή του 1ου Συντάγματος Ευζώνων) συνέβαλε μαζί με τον ταγματάρχη Ιατρίδη στην πτώση της πόλης των Ιωαννίνων. Σκοτώθηκε στη Μάχη της Κρέσνας τις τελευταίες ημέρες του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου.

Το σχέδιο είναι της Θάλειας Φλώρας Καραβία μαθήτρια του Γύζη Βώκου Ιακωβίδη και Azbe. Ακολουθεί τον Ελληνικό Στρατό στον Α Βαλκανικό Πόλεμο στην Μακεδονία και Ηπειρο.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Ζυμβρακάκης ή Ζυμπρακάκης Χαράλαμπος

 Του Ανδρέα Καστάνη Αν. Καθηγητή Ιστορίας Σχολής Ευελπίδων


Γεννήθηκε το 1812 στα Περιβόλια Ρεθύμνου Κρήτης. Στην Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα του Εμμανουήλ και με τη μητέρα του πήγε αρχικά στα Σφακιά και στη συνέχεια στο Ναύπλιο. Αρχικά κατετάγη ως ναυτόπαις, στα υδραϊκά πολεμικά πλοία, και αργότερα, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Καποδίστριας, κατετάγη στο τακτικό Πεζικό.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1828 γίνεται δεκτός στο «Λόχο των Ευελπίδων». Στην τρίτη τάξη (μικρότερη) έχασε χρονιά, με αποτέλεσμα να ονομασθεί ανθυπολοχαγός του πυροβολικού ένα χρόνο αργότερα (1832). Προήχθη σε υπολοχαγό το 1842 και σε λοχαγό 2ης τάξης το 1848.

Προβιβάστηκε στο βαθμό του υπολοχαγού 8 χρόνια αργότερα και στο βαθμό του λοχαγού 2ης τάξης μετά από 4 χρόνια. Το 1862 έλαβε μέρος στη Ναυπλιακή επανάσταση κατά του Όθωνα.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

΄΄Η Ιταλική Κατοχή στην Ελλάδα΄΄



Ανδρέας Καστάνης
Αν. Καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας

Γαλάτεια Καρακωσταντή
Πτυχιούχος Ιταλικής φιλολογίας


«Συναντήσαμε εις Κοπάνους το εσπέρας της 19/2/43 τον Πυρομάγλου, μιλήσαμε γενικά, μας εξιστόρησε τα κατορθώματα των ομάδων των Ανταρτών ΕΔΕΣ της περιοχής Τζουμέρκων (και ιδιαιτέρως αν θυμούμαι την επιτυχίαν της ομάδος του Οπλαρχηγού Καραμπίνα, εις το κλειδί που ηνάγκασε με εικοσάδα περίπου ανδρών να συνθηκολογήση ολόκληρο Ιταλικόν Τάγμαν και να υποχρεωθη να επιστρέψη εις Άρταν και να μη εκτελέσει την ανατεθείσαν αποστολήν του)».

(Έκθεση του λοχαγού Πυροβολικού Μπαλτογιάννης Βασίλειος ΕΟΕΑ (ΕΔΕΣ) για την περίοδο Δεκέμβριος 1942 μέχρι και Φεβρουάριος 1943)


Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι να αναδειχθούν οι συνθήκες της ιταλικής κατοχής στην Ελλάδα την περίοδο 1941-1943. Ερωτήματα που θα επιχειρηθεί να απαντηθούν είναι: οι πολιτικές επιδιώξεις των ιταλικών δυνάμεων κατοχής και αν  η ιταλική κατοχή υπήρξε λιγότερο επαχθής από τη γερμανική.
Μπροστά στην ταχεία προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων, η στρατιωτική ηγεσία των ελληνικών δυνάμεων της Ηπείρου (Γεώργιος Τσολάκογλου) συνθηκολόγησε. Αρχικά στις 20 Απριλίου 1941 υπογράφηκε πρωτόκολλο ανακωχής, σύμφωνα με το οποίο θα τερματιζόταν οι εχθροπραξίες μεταξύ της Ελλάδας και της Γερμανίας. 


Στο διάστημα αυτό, οι Ιταλοί απείλησαν ότι δεν θα σταματούσαν τις εχθροπραξίες, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να πιέσουν τον Τσολάκογλου να δεχθεί την τροποποίηση των όρων του πρωτοκόλλου. 

Η ελληνική πλευρά απέστειλε κήρυκες και η ιταλική διοίκηση δέχθηκε την «άνευ όρων παράδοσιν των Ελληνικών εν Ηπείρω Δυνάμεων ως αύτη προσεφέρθη εις την Γερμανικήν Διοίκησιν και υπο τας ιδίας συνθήκας, υφ άς η Ελληνική Διοίκησις προσέφερε ταύτας εις την Γερμανικήν Διοίκησιν».[1] Το τελικό κείμενο συνθηκολόγησης (Σύμβαση Συνθηκολόγησης) υπεγράφη στις 23 Απριλίου 1941. Το άρθρο ένα της προαναφερεθείσας συνθηκολόγησης ανέφερε : «Η Ανωτάτη Γερμανική και Ιταλική Διοίκησις αποδέχονται την τοιαύτην άνευ όρων παράδοσιν της Ελληνικής Στρατιάς Ηπείρου-Μακεδονίας».[2] Μετά από την υπογραφή αυτής της Σύμβασης, οι Ιταλοί αναδείχθηκαν, ελέω Γερμανίας, νικητές[3]. Ανάμεσα των ελληνικών και ιταλικών δυνάμεων όφειλαν να παρεμβληθούν οι γερμανικές.[4]

 
Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η χώρα μοιράσθηκε ανάμεσα στους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους. Στις ιταλικές δυνάμεις δόθηκε το 70% της ελληνικής επικράτειας. Συγκεκριμένα οι ιταλοκρατούμενες περιοχές ήταν: Τμήμα της Δυτικής Μακεδονίας, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος, Κυκλάδες, Σποράδες, Σάμος, Ικαρία, τμήμα της ανατολικής 
Κρήτης και τα Επτάνησα.[5] 

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

''Το αγωνιστικό πνεύμα του επτανησιακού λαού'' του Νίκου Πετρόχειλου


(Η ομιλία του πανεπιστημιακού καθηγητή και κοσμήτορα του Δημοτικού Λαϊκού Πανεπιστημίου Αγίας Παρασκευής Νίκου Πετρόχειλου στην  ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ )

Μιλώντας πριν από μια τριακονταετία περίπου, με την ευκαιρία των εθνικών επετείων της 26ης και της 28ης Οκτωβρίου, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είχα παρατηρήσει κάποια πράγματα που νομίζω πως και σήμερα και πάντοτε θα έχουν την αξία τους.


΄Ελεγα συγκεκριμένα ότι «μέσα σ’ ένα κόσμο παράλογο και άφρονα, όπου η προσπάθεια καταστροφής έχει αναμφισβήτητα το προβάδισμα, αν συγκριθεί με τις απεγνωσμένες προσπάθειες για την αναχαίτισή της, μέσα σ’ ένα κόσμο τεχνητής μαγείας, όπου το εντυπωσιακό και το φοβερό συμπλέκονται και συγκρούονται κατά τρόπο περίεργο και επικίνδυνο, μέσα σ’ ένα κόσμο παράλογου πλούτου και ανατριχιαστικής φτώχειας, όπου η επιδεικτική σπατάλη προκαλεί απαράδεκτα την αναγκαστική λιτότητα, μέσα σ’ έναν κόσμο που, αν και έχει οργανωθεί αριστοτεχνικά για να μας προφυλάξει από το φόβο, δεν μπορεί - για να θυμηθώ τη φράση του Κικέρωνα στον Pro Milone λόγο του,[1] - να μας κάνει να μη φοβόμαστε χωρίς κάποιο φόβο, μέσα σ’ ένα τέτοιο όμοιο και παρόμοιο κόσμο κάθε ομιλία για ιδέες και ιδεώδη ηχεί παράδοξα και παράλογα, λόγος ειρωνείας σ’ ένα περιβάλλον εχθρικό, λόγος άκαιρος και άστοχος, λόγος περιττός.

 Έτσι, αυτός που ακόμα αισθάνεται την ιδέα ως οργανικό στοιχείο της ιστορικής του ουσίας, αυτός που νιώθει την ανάγκη να μιλήσει και να στοχαστεί στα πλαίσια του Λόγου και του ονείρου, αυτός που έχει την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση ότι του επιτρέπει ακόμα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα να είναι ον “χαρίεν”, δηλαδή ον ανθρώπινον,[2] αυτός ο άνθρωπος θα εξακολουθήσει με ποικίλους τρόπους να αντιδρά διακηρύσσοντας το “πιστεύω” του, το “πιστεύω” της φυλής του, έτσι όπως ο ίδιος το ζει σε ποικίλους τόνους και χρώματα.

Θα μπορούσα, αν και δεν έχουμε σήμερα την ιστορική επέτειο της ενώσεως των Επτανήσων με την Ελλάδα, να αναφερθώ, με κάποια σχετική λεπτομέρεια, στα ιστορικά γεγονότα, γνωστά σε όλους σας, που οδήγησαν ύστερα από μύριους όσους αγώνες στην πολυπόθητη Ένωση. Δεν θα χειριστώ όμως έτσι το θέμα μου, μια και η σημερινή μέρα δεν είναι η επέτειος της Ένωσης.